Ο Μίκης απαντά στη Θάλεια Δραγώνα όπως αρμόζει σε έναν εθνικιστή ή σε έναν αληθινά αριστερό έλληνα πατριώτη??

Με επιστολή της στο Μίκη Θεοδωράκη η κ. Θάλεια Δραγώνα διαμαρτύρεται για συκοφαντική δυσφήμιση εναντίον της.
Ο Μίκης, με δική του επιστολή, ξεκαθαρίζει τα πράγματα:

Αγαπητή κυρία Δραγώνα,

Έλαβα την επιστολή και τα βιβλία σας και σας ευχαριστώ. Διάβασα επίσης στο «Βήμα» και τα «Νέα» τις συνεντεύξεις σας, οι οποίες όμως κινούνται μονάχα γύρω από δυο-τρεις φράσεις που σας αποδόθηκαν εδώ και πολύ καιρό, για να διαψευσθούν ύστερα από μεγάλη και αδικαιολόγητη καθυστέρηση.

Οι συνεντεύξεις αυτές και η μεγάλη προβολή τους (σε συνδυασμό με την φίμωση των αντιθέτων απόψεων) δεν πετυχαίνουν τίποτε άλλο παρά να αποκαλύπτουν στον ελληνικό λαό τους πανίσχυρους φίλους σας στα ΜΜΕ αποδεικνύοντας το εύρος και τα ερείσματα αλλά και τον συντονισμό της προσπάθειας που εξυφαίνεται με στόχο την αλλοίωση της εθνικής-ελληνικής μας ταυτότητας. Καθώς και τον τρόμο που δημιουργεί η αυξανόμενη παλλαϊκή αντίδραση στις απόψεις σας, που ακυρώνει την αρχική σας προσπάθεια να εκμεταλλευθείτε την αντίδραση του κ. Καρατζαφέρη βαφτίζοντας όσους διαφωνούν «ακροδεξιούς».



Τρόμος που φτάνει σε σημείο να προκαλεί συμπτώματα της «Λύσσας-Σόρος» σε υποταχτικούς κονδυλοφόρους όπως σ’ αυτόν τον δυστυχή κ. Χάρη σε σημερινό (9.1.10) ένθετο αθηναϊκής εφημερίδας.

Επειδή τυχαίνει να είμαι ένας από τους πρωτεργάτες αυτής της εκστρατείας για την ενημέρωση του ελληνικού λαού με ρίζες βαθειές στην αληθινή ελληνική Αριστερά από την εποχή του ΕΑΜ, θα ήμουν ο τελευταίος που θα επέτρεπα στον οποιονδήποτε να καπηλευτεί την λέξη και την έννοια «πατρίδα».

Το ΕΑΜ και το τότε ΚΚΕ κατέκτησε την εμπιστοσύνη του 70% του λαού μας για την πίστη του και τους αγώνες του για τη Λευτεριά της ελληνικής πατρίδας και την αναγέννηση του ελληνικού έθνους. Με την πεποίθηση ότι υπηρετούμε τα ιδεώδη των Ελλήνων για την ελευθερία και την δημοκρατία από τα βάθη των αιώνων και φτάνοντας ως το «Ελευθερία ή θάνατος» του Κολοκοτρώνη, ορθώσαμε το ανάστημά μας και αναμετρηθήκαμε με το όπλο στο χέρι, με την πιο φονική δύναμη που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα: την χιτλερική Βέρμαχτ, τα ναζιστικά Ες-Ες και την Γκεστάπο, με αμέτρητες θυσίες σε αίμα, βασανισμούς και διώξεις. Ενώ παράλληλα και μέσα σ΄ εκείνες τις σκληρές συνθήκες τιμούσαμε και τρεφόμαστε με τον ελληνικό πολιτισμό για τον οποίο είμαστε περήφανοι και συγχρόνως οραματιζόμαστε τη μελλοντική κοινωνία της δικαιοσύνης, της αλληλεγγύης και της «πανανθρώπινης λευτεριάς».

Αυτή υπήρξε ως σήμερα η γνήσια και μοναδική Αριστερά, όπου οι λέξεις «έθνος» και «πατρίδα» ήταν για μας δόξα και τιμή και όχι ντροπή όπως τις κατάντησαν χτες και σήμερα ορισμένα γκρουπούσκουλα και ομάδες «διανοουμένων» που στο όνομα της Αριστεράς ντροπιάζουν με τις «ιδέες» και τα καμώματά τους, τους αγώνες και τις θυσίες μας, ενώ δηλητηριάζουν την ανύποπτη νεολαία μας, που η νικήτρια και θριαμβεύουσα ακόμα και σήμερα εθνικοφροσύνη κρατάει στα σκοτάδια, έχοντας καταδικάσει σε λήθη τη σύγχρονη ιστορία μας.

Όμως η ακτινοβολία εκείνων των ηρωικών χρόνων αψηφώντας όλα τα εμπόδια εξακολουθεί να εμπνέει το λαό μας, γι’ αυτό και η αντίθεση στην συστηματική απόπειρα που επιχειρείται εδώ και καιρό με στόχο την ουσιαστική ανατροπή της ελληνικής ιστορίας, είναι καθολική και δεν συνδέεται με την α΄ ή την β΄ πολιτική παράταξη αλλά με το σύνολο των Ελλήνων, που γαλουχήθηκε με μια συγκεκριμένη και βαθειά ριζωμένη άποψη για το τι είναι πατρίδα, τι είναι Ελλάδα, τι είναι ιστορία, τι είναι ελληνικός λαός και ελληνικό έθνος.

Κι ακόμα γνωρίζει καλά -γιατί τα βιώνει, ποια είναι τα βασικά ιστορικά και πολιτισμικά στοιχεία που μας διέπλασαν από το ΄21 έως σήμερα.

Αρνούμενοι και κατεδαφίζοντας όλα αυτά που μας έκαναν αυτούς που είμαστε χτες, προχτές και σήμερα,με το πρόσχημα μιας δήθεν επιστημονικής αναθεώρησης της ιστορικής πραγματικότητας, όπως αποδεικνύεται σε κάθε σελίδα του βιβλίου σας «Τι είν’ η Πατρίδα μας;» στην ουσία αμφισβητείτε ο,τιδήποτε θετικό έπραξε ο λαός αυτός σε όλους τους τομείς του εθνικού μας βίου κατά τη διάρκεια των δύο τελευταίων αιώνων.

Με το βιβλίο σας αποδομείτε τις ιδέες, πεποιθήσεις, τα «πιστεύω», σε σχέση με το ελληνικό έθνος και τις ρίζες του, δηλαδή όλα αυτά που ενέπνευσαν και παρακίνησαν τον λαό μας. Όμως αν στις αρχές του 19ου αιώνα δεν υπήρχαν οι ιδέες για τη συνέχεια του ελληνικού έθνους και όλα τα «πιστεύω» που εσείς σήμερα απορρίπτετε ως άνευ ουσιαστικού περιεχομένου και εκτός ιστορικής πραγματικότητας, τότε δεν θα μπορούσαν να υπάρξουν η Επανάσταση του ΄21, το κίνημα του Φιλελληνισμού, το δημοκρατικό κίνημα του Μακρυγιάννη, η αποπομπή του Όθωνα, οι Βαλκανικοί πόλεμοι, η Εθνική Αντίσταση. Δεν θα υπήρχε ο Άρης Βελουχιώτης. Και όχι μονάχα αυτός, γιατί σύμφωνα με κείνα που επιχειρείτε να διδαχθούν τα παιδιά μας, δεν θα υπήρχε ούτε ένας αντάρτης, μιας και ΟΛΟΙ πήραν τα όπλα για την Ελλάδα και την Πατρίδα. Ενώ αν είχαν τα μυαλά τα δικά σας, δηλαδή εξέταζαν το «επιστημονικώς ορθόν», θα τα βρίσκανε μια χαρά με τους Γερμανούς που εξ άλλου το μόνο που ζητούσαν από μας ήταν να τους παραχωρήσουμε την άδεια χρήσης των λιμανιών και των αεροδρομίων μας.

Κατά τον ίδιο τρόπο δεν θα υπήρχαν οι δημοκρατικοί αγώνες και η Αντίσταση κατά της χούντας. Δεν θα υπήρχαν ο Σολωμός, ο Κάλβος, ο Παλαμάς, ο Καβάφης, ο Καλομοίρης,ο Καζαντζάκης, o Σικελιανός, ο Σεφέρης, ο Ρίτσος, ο Τσαρούχης, ο Ελύτης, ο Χατζιδάκις, ο Εγγονόπουλος,ο Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος, ο Παρθένης, ο Καμπανέλλης, ο Γεωργουσόπουλος, ο Κουν, ο Μινωτής, ο Κακογιάννης, ο Αγγελόπουλος. Όπως δεν θα υπήρχαν οι διανοητές, οι φιλόσοφοι, οι μεγάλοι πολιτικοί ηγέτες από τον Τρικούπη και τον Βενιζέλο ωε τον Καραμανλή και τον Ανδρέα Παπανδρέου. Δεν θα υπήρχαν τα μεγάλα κινήματα όπως των δημοτικιστών και των φοιτητών. Δεν θα υπήρχε το κίνημα για την Κύπρο ούτε οι εκδηλώσεις αλληλεγγύης προς τα σημερινά θύματα του επιθετικού ιμπεριαλισμού, την Γιουγκοσλαυία, την Παλαιστίνη, το Αφγανιστάν και το Ιράκ. Και δεν θα συνέβαιναν προ παντός εκείνες οι πράξεις, που αποδεικνύουν την ιδιαιτερότητα του λαού μας, που τόσο επίμονα σαρκάζετε, όπως το ΟΧΙ το 1940 και η μάχη της Κρήτης, καθώς και το ότι ανάμεσα σε όλους τους ευρωπαίους, μονάχα η Ελλάδα αρνήθηκε να ντύσει τα παιδιά της με την στολή της Βέρμαχτ και να τα στείλει στο ανατολικό μέτωπο. Χάρη στις μοναδικές μέσα στην κατεχόμενη Ευρώπη παλλαϊκές διαδηλώσεις στο κέντρο της Αθήνας με χιλιάδες νεκρούς, τραυματίες και εκτοπισμένους σε στρατόπεδα θανάτου.

Κι αυτό γιατί οι εθνικοί και δημοκρατικοί μας αγώνες, καθώς και τα πνευματικά έργα και οι πολιτικές πράξεις των προσώπων αυτών, διαπνέονταν από την πεποίθηση ότι η σύγχρονη Ελλάδα έχει επηρεαστεί βαθειά από μια βαρειά κληρονομιά, απέναντι στην οποία θα πρέπει να φανούμε δημιουργικά αντάξιοι.

Για όλα αυτά έχετε να πείτε μια μόνο λέξη: εθνοκεντρισμός, δηλαδή ότι είναι ασυγχώρητη υπερηφάνεια για ένα λαό να θαυμάζει τα επιτεύγματά του, φτάνοντας στο σημείο να προτείνετε να εκλείψει από τα σχολικά βιβλία, γιατί αυτό επιτάσσει η σύγχρονη επιστήμη για την αναθεώρηση της ιστορίας. Με άλλα λόγια επιχειρείτε έναν γενικευμένο ευνουχισμό σε ό,τι πολυτιμότερο και πιο ελληνικό πέτυχε ο λαός μας έως τώρα, με τελικό αποτέλεσμα την μετατροπή μας σε έναν άλλο λαό, προσαρμοσμένο στις συνταγές του καμουφλαρισμένου αφελληνισμού, που κοσμούν κάθε σελίδα του εν λόγω βιβλίου σας.

Κι αυτό γιατί διαφωνείτε με την ύπαρξη και την αξία των βασικών πυλώνων πάνω στους οποίους στηρίχθηκαν οι ιδέες, οι πράξεις, οι αγώνες, οι θυσίες και τα έργα, πνευματικά και άλλα.

Βαφτίζετε εθνοκεντρισμό την ξεχωριστή πίστη, ακόμα και θαυμασμό που μπορεί να έχει ένας λαός για την ιστορία και τον εαυτό του. Τις ξένες επεμβάσεις, που αλλοίωσαν την εθνική μας ζωή, τις θεωρείτε σχεδόν ανύπαρκτες και πρόσχημα για να καλύψουμε τις δικές μας -υπαρκτές βεβαίως- αδυναμίες.

Την ιδιαιτερότητα των αγώνων μας, ειδικά στον β΄ παγκόσμιο πόλεμο την αποκαλείτε σωβινισμό, πράξη εχθρική προς τους άλλους και την θεωρείτε γενεσιουργό αιτία ξενοφοβίας.

Την υπερηφάνεια μας για τα κατορθώματα των αρχαίων Ελλήνων την βαφτίζετε στείρο εθνικισμό και ιστορική αυταπάτη. Δηλαδή θέλετε σώνει και καλά να αποδείξετε ότι κακώς πιστεύαμε ως τώρα όσα πιστεύαμε για την καταγωγή, τις παραδόσεις, την ιστορία και τον πολιτισμό μας, πράξη που στην ιατρική επιστήμη ονομάζεται «ευνουχισμός». Και οχυρωμένη πίσω από ηχηρά ονόματα ξένων επιστημόνων βαλθήκατε με την βοήθεια ισχυρών πολιτικών και οικονομικών κύκλων, μιας και είναι πολύ δύσκολο να ευνουχίσετε έναν ολόκληρο λαό κατεδαφίζοντας τα σύμβολα και τους μύθους του, να ξεκινήσετε το θεάρεστο έργο σας από τα τρυφερά και ανύποπτα παιδιά μας.

Όπως το επιχείρησε χθες η φίλη σας κ. Ρεπούση -ανεπιτυχώς- ενώ σήμερα, με τον αέρα μάλιστα της κρατικής συμπαράστασης το επεκτείνετε εσείς με νέα έφοδο για τον ευνουχισμό της μαθητικής μας νεολαίας από κρατικό μάλιστα πόστο!

Γνωρίζετε κυρία Δραγώνα, ότι δεν έχω τίποτα προσωπικό μαζί σας, όπως γνωρίζετε ότι θα σας ήταν λίγο δύσκολο να με βαφτίσετε κι εμένα … ακροδεξιό. Προς το παρόν μπορείτε εσείς και οι φίλοι σας να με φιμώσετε. Όμως σ’ αυτό είμαι συνηθισμένος και μάλιστα θα σας έλεγα ότι όποιοι και όσοι στο παρελθόν κατά καιρούς επεχείρησαν να φιμώσουν τις ιδέες αλλά και την μουσική μου, είχαν … κακά γεράματα. Όπως ίσως ξέρετε ή θα έχετε ακούσει, η ζωή και το έργο μου στηρίχθηκε επάνω σε τρεις λέξεις: Ελλάδα, Πατρίδα, Ελευθερία. Και όλοι μου οι αγώνες έγιναν μόνο και μόνο για να τις υπερασπίσω με κάθε θυσία. Το ίδιο κάνω και τώρα.

Σήμερα εσείς και οι φίλοι σας, με διαφορετικό τρόπο απ’ ό,τι οι προηγούμενοι, επιχειρείτε να κατεδαφίσετε τις ιδέες, τις πράξεις και τα έργα που συμβολίζουν αυτές οι τρεις λέξεις, που όπως είπα, ενέπνευσαν και στήριξαν όλες τις γενιές των νεοελλήνων, για να γίνουμε αυτό που είμαστε σήμερα.

Μια κορυφαία στιγμή στην νεότερή μας ιστορία υπήρξε και η Εθνική μας Αντίσταση, τότε που έλαμψαν αυτές οι τρεις λέξεις οδηγώντας τα νιάτα εκείνης της εποχής σε ανυπέρβλητες θυσίες. Χιλιάδες, εκατοντάδες χιλιάδες τα θύματα. Τι μας οδηγούσε τότε; Όλα αυτά που καταδικάζονται σε κάθε σελίδα του βιβλίου σας, για να ανοίξει ο δρόμος σε μια γενικευμένη αλλοίωση του εθνικού μας χαρακτήρα ξεκινώντας με δήθεν επιστημονικό τρόπο από τα τρυφερά μας νιάτα.

Άλλωστε αυτή η προσπάθεια που γίνεται μέσα στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης, έχει αφετηρία γνωστά σε όλους διεθνή κέντρα, που επιδιώκουν την διάλυση των εθνών-λαών με εθνικές ιδιαιτερότητες, συμφέροντα και «αρχές» που οδηγούν σε αντιστάσεις μπροστά στη λαίλαπα της παγκοσμιοποίησης και γι’ αυτό με τη διάλυση των εθνών επιδιώκουν την μετατροπή των ανθρώπων σε ανυπεράσπιστες μονάδες χωρίς μνήμη και ενοχλητικές ιδιαιτερότητες.

Eίναι δυνατόν να επιτραπεί να γίνει κάτι τέτοιο; Να γιατί με βρίσκετε και θα με βρίσκετε πάντοτε αντίθετο, γιατί πιστεύω ότι η γενιά η δική μου έχει αποδείξει στην πράξη, με έργα και όχι μόνο με λόγια, ότι σ’ αυτή τη γωνιά της γης κατοικούν άνθρωποι που είναι Έλληνες με όλη την ιστορική σημασία αυτής της λέξης και τίποτε -απολύτως τίποτε- δεν μπορεί να αμαυρώσει και πολύ περισσότερο να αλλοιώσει.

Τέλος οφείλω να σας πω ότι:

Από την ανάγνωση του βιβλίου σας «Τι είν’ η Πατρίδα μας;» έχω συναγάγει ορισμένα συμπεράσματα, που πιστοποιούν θεμελιακές διαφορές από τις απόψεις σας. Θα αρκεστώ προς το παρόν σε μερικά παραδείγματα:

«Η κυρίαρχη αντίληψη για το έθνος και την εθνική ταυτότητα, με βάση την οποία οι πολιτικές εξουσίες στην Ευρώπη αλλά και έξω από αυτήν οργανώνουν το διαπαιδαγωγητικό ρόλο του σχολείου, είναι ακόμη σήμερα σε μεγάλο βαθμό η αντίληψη που κληρονόμησε ο ρομαντισμός του 19ου αιώνα, σύμφωνα με την οποία το έθνος αποτελεί οικουμενική, «φυσική» οντότητα, ανεξάρτητη από το χρόνο και το χώρο, και η εθνική ταυτότητα, αυτονόητη και αναλλοίωτη αποτύπωση κοινωνικής ομοψυχίας και συνοχής. Οι εθνικές ιστοριογραφίες προέρχονται από αυτή την παράδοση και δίνουν έμφαση στη συνέχεια της ιστορίας και του πολιτισμού της εθνικής ομάδας, στις αντιστάσεις της απέναντι στις εξωτερικές επιβουλές, στην ομοιογένειά της. Στο σχολείο η ιστορία καλείται να διδάξει τα κατορθώματα των προγόνων και να σφυρηλατήσει την εθνική υπερηφάνεια και ενότητα, ενώ η γλώσσα και η γεωγραφία επιβεβαιώνουν την εθνική συνέχεια στο χρόνο και στο χώρο». (σελ. 31)
Είναι φανερό ότι θεωρείτε ότι το έθνος και η εθνική ταυτότητα είναι «κληρονομιά του ρομαντισμού του 19ου αιώνα [και δεν] αποτελεί «φυσική» οντότητα ανεξάρτητη από τον χρόνο και τον χώρο, αυτονόητη και αναλλοίωτη αποτύπωση εθνικής ομοψυχίας και συνοχής».

Φαίνεται ακόμη ότι δεν είσθε σύμφωνη με την έμφαση που δίνεται στο σχολείο «στη συνέχεια της ιστορίας και του πολιτισμού της εθνικής ομάδας, στις αντιστάσεις της απέναντι στις εξωτερικές επιβουλές, στην ομοιογένειά της». Καθώς και στο γεγονός ότι «η ιστορία καλείται να διδάξει τα κατορθώματα των προγόνων και να σφυρηλατήσει την εθνική υπερηφάνεια και ενότητα., ενώ η γλώσσα και η γεωγραφία επιβεβαιώνουν τη συνέχεια στο χρόνο και στον χώρο».

Θα ήθελα ειλικρινά να μου λέγατε, αν η παράγραφος αυτή αναφέρεται θετικά ή αρνητικά στον τρόπο που το σχολείο αντιμετωπίζει τα προβλήματα αυτά. Μιας και δεν το λέτε φανερά. Όμως αφήνετε να υπονοηθεί, ότι όλες αυτές οι ιδέες περί έθνους και εθνικής ταυτότητας αποτελούν σύμπτωμα που μας επιβλήθηκε από την «ρομαντική αντίληψη της ιστορίας στο τέλος του 19ου αιώνα. Άρα ξεπερασμένες και αντιεπιστημονικές σύμφωνα με την οπτική γωνία τη δική σας και των υπολοίπων συνεργατών σας που συμμετέχουν στην συγγραφή του εν λόγω βιβλίου.

Να όμως που τόσο εγώ όσο και οι γενιές των παππούδων μου αλλά και των συμμαχητών και συνοδοιπόρων μου στους δρόμους των εθνικών αγώνων και στις προσπάθειες για τη δημιουργία μιας ελληνικής τέχνης διαπνεόμεθα σε κάθε μας βήμα και προσπάθεια από αυτές ακριβώς τις ιδέες που καταγγέλλετε ως ξεπερασμένες και ευτελή ως φαίνεται προϊόντα μιας ξεπερασμένης πια ρομαντικής αντίληψης. Και μόνο μ’ αυτή την παράγραφο, μου ζητάτε να απαρνηθώ τον εαυτό μου, τη ζωή μου, τις ιδέες και το έργο μου. Και όχι μόνο από εμένα αλλά όπως αποδεικνύεται από τις πράξεις και τα έργα τους, ΟΛΟΥΣ σχεδόν τους νεοέλληνες, ανώνυμους και επώνυμους που από το 1821 έως σήμερα πίστεψαν ακριβώς σ’ αυτά που θεωρείτε ότι κακώς διδάσκονται σήμερα στο ελληνικό σχολείο. Άλλωστε αμέσως μετά διευκρινίσατε ότι «στις σύγχρονες κοινωνικές επιστήμες για το εθνικό φαινόμενο η ρομαντική αντίληψη για το έθνος έχει γίνει αντικείμενο κριτικής… Οι σύγχρονες θεωρήσεις (…) συγκλίνουν στην παραδοχή ότι η έννοια του έθνους είναι σχετικά πρόσφατη, αλλάζει μέσα στο χρόνο» και παρακάτω αποκαλείτε «φανταστική κοινότητα» του έθνους που στηρίζεται στη νέα νοηματοδότηση (ομολογώ πως δεν καταλαβαίνω τον όρο) υπαρκτών κοινών χαρακτηριστικών» και όλα αυτά τα προσφέρει «η εθνική ταυτότητα» (που ήρθε) «να αντικαταστήσει το κενό που δημιούργησε η κατάλυση των παραδοσιακών μορφών κοινωνικής οργάνωσης».

«Καθώς διευρύνεται το σχετικά πρόσφατο ενδιαφέρον των κοινωνικών επιστημών για το εθνικό φαινόμενο, η ρομαντική αντίληψη για το έθνος έχει γίνει αντικείμενο κριτικής τα τελευταία χρόνια. Οι σύγχρονες θεωρήσεις, παρά τις σημαντικές διαφορές τους ως προς την προέλευσή τους, συγκλίνουν στην παραδοχή ότι η έννοια του έθνους είναι σχετικά πρόσφατη, αλλάζει μέσα στο χρόνο και μπορούμε επομένως να κάνουμε την ιστορία της: πιο συγκεκριμένα η έννοια του έθνους όπως χρησιμοποιείται σήμερα διμορφώθηκε ιστορικά τα τελευταία διακόσια χρόνια και συνδέεται άμεσα με τη δημιουργία των εθνών-κρατών (Noiriel 1991). Η εθνική ταυτότητα ήρθε να αντικαταστήσει το κενό που δημιούργησε η κατάλυση των παραδοσιακών μορφών κοινωνικής οργάνωσης και να προσφέρει στα μέλη των σύγχρονων κοινωνιών νέα βάση κοινωνικής συνοχής μέσα από τη δημιουργία της «φαντασιακής κοινότητας» του έθνους, που στηρίζεται στη νέα νοηματοδότηση υπαρκτών κοινών πολιτισμικών χαρακτηριστικών». (σελ. 31)

Γιατί τάχα πολύπλοκες εγκεφαλικές αναλύσεις για αυτονόητα γεγονότα, όπως είναι η συνεχής ανανέωση των μορφών της κοινωνικής συγκρότησης, για να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι το έθνος αποτελεί μια «φανταστική κοινότητα»; Αλήθεια, τι θα πει αυτό; Το έθνος σε σχέση με την κοινωνία είναι η ψυχή σε σχέση με το σώμα. Κι εδώ είναι πιστεύω, το λάθος της σύγχρονης κοινωνικής επιστήμης, που επαγγέλλεσθε. Γιατί επιχειρεί να αναλύσει και να εξηγήσει μορφές και λειτουργίες που αφορούν την κοινωνία-σώμα και όχι το έθνος-ψυχή. Που δεν αναλύεται ούτε εξηγείται, γιατί όπως και τα φαινόμενα της θρησκείας και της τέχνης, ανάγεται στην μεταφυσική και στην υπέρβαση. Στο υπερλογικό και ανεξήγητο.

Αν και για τη συνέχεια του ελληνικού έθνους, πέραν του γεγονότος ότι για την παμψηφία θα έλεγα των νεοελλήνων -ανωνύμων και επωνύμων- δεν αποτελούσε και αποτελεί μόνο ένα είδος θρησκευτικής πίστης (άκρως αντιεπιστημονικής βεβαίως για σας) υπάρχουν απτές αποδείξεις ότι ορισμένοι βασικοί άξονες του πνευματικού κόσμου των αρχαίων Ελλήνων κατάφεραν να διατηρηθούν και να φτάσουν ως τις μέρες μας. Λ.χ. είναι πασίγνωστη η διάρκεια της ελληνικής γλώσσας. Δεν είναι όμως γνωστή η διάρκεια της αρχαίας ελληνικής μουσικής μέσω των βασικών μουσικών κλιμάκων, που παρέμειναν αναλλοίωτες, καθώς οι αρχαίοι μουσικοί τρόποι πέρασαν ατόφιοι στη Βυζαντινή μουσική με το νέο όνομα «ήχοι» κι από κει δια μέσου της αραβικής μουσικής και με καινούριο όνομα, «δρόμοι», δημιούργησαν το ρεμπέτικο τραγούδι από το οποίο προήλθε τόσο η σύγχρονη λαϊκή μας μουσική όσο και η έντεχνη-λαϊκή μουσική, μέσα στην οποία συνενώθηκε η μουσική με την ποίηση. Δηλαδή το φαινόμενο που χαρακτήριζε την αρχαία μουσική, δεδομένου ότι τότε με τον όρο «μουσική» εννοούσαν αποκλειστικά την σύζευξη Μουσικής και Λόγου.

Ένα άλλο σημαντικό δημιούργημα των αρχαίων, υπήρξε ως γνωστόν και η Δημοκρατία και μάλιστα η άμεση Δημοκρατία. Μετά την κατάκτηση της Ελλάδας από τους Ρωμαίους και σχεδόν έως σήμερα στην Ευρώπη κυριάρχησαν συστήματα συγκεντρωτικά, βασιλείες αυτοκρατορίες, δικτατορίες, σοσιαλιστικές εξουσίες. Η χώρα μας κατακτήθηκε για τέσσερις αιώνες από την Οθωμανική αυτοκρατορία. Εν τούτοις και κάτω από αυτές τις καταλυτικές συνθήκες οι ελληνικές κοινότητες, μέσα και έξω από τον γεωγραφικό μας χώρο, κυβερνήθηκαν με δημοκρατικό τρόπο. Οι κάτοικοι λ.χ. ενός χωριού εξέλεγαν τακτικά με καθολική ψηφοφορία την διοικητική και τη δικαστική τους εξουσία. Κι αυτό αντανακλάται στο Σύνταγμα της Επιδαύρου, μέσα στο οποίο ρητώς αναφέρεται ότι απαγορεύονται οι «τίτλοι ευγενείας». Άλλωστε αυτό το δημοκρατικό φρόνημα μπορούμε να πούμε ότι παραμένει έως σήμερα βασικό γνώρισμα της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού.

Κι αυτό σε πείσμα των προσπαθειών των ξένων δυνάμεων να επιβάλουν τις γνωστές δυναστείες των Βαυαρών και των Γλύξμπουργκ. Γεγονός που αρνείσθε πεισματικά να παραδεχτείτε. Δηλαδή το γεγονός των συνεχών παρεμβάσεων των ξένων στην χώρα μας, που υπήρξαν πρόξενοι των μεγαλυτέρων εθνικών μας καταστροφών. Όπως της Μικρασιατικής, του Εμφυλίου, της Κύπρου και τέλος της στρατιωτικής δικτατορίας.

Συμφωνώ μαζί σας στην παράγραφο της σελ. 33, ότι τα κριτήρια με τα οποία ορίζεται ένα έθνος είναι πολιτισμικού χαρακτήρα: καταγωγή, γλώσσα, θρησκεία και παραδόσεις, μύθοι, ιστορίες, μνήμες.

«Όπως χαρακτηριστικά δείχνουν οι παραπάνω έρευνες, τα κριτήρια με τα οποία ορίζεται το έθνος είναι πολιτισμικού χαρακτήρα: καταγωγή, γλώσσα, θρησκεία και παραδόσεις, μύθοι, ιστορικές μνήμες. Τα πολιτισμικά αυτά κριτήρια, που θεωρούνται κοινά, προσδιορίζουν τον συμβολικό και τον φυσικό χώρο του έθνους. Οτιδήποτε διαφορετικό θεωρείται ότι βρίσκεται έξω από το έθνος και συνήθως απορρίπτεται. Έτσι τα έθνη έχουν προσδιοριστεί ιστορικά κατά κύριο λόγο μέσα από τις διαφορές τους από και σε σύγκριση με άλλα έθνη. Αυτή τη συνεχής διαδικασία ετεροπροσδιορισμού συμβάλλει στην αέναη αναπαραγωγή της εθνικής ταυτότητας ως μοναδικής και ομοιογενούς και στηρίζει την τάση της να αρνείται τόσο τις ομοιότητες με καθετί έξω από αυτήν όσο και τις διαφοροποιήσεις στο εσωτερικό της».

Όμως διαφωνώ με την άποψή σας πως «ό,τι είναι διαφορετικό, θεωρείται ότι βρίσκεται έξω από το Έθνος, συνήθως απορρίπτεται». Και ακόμα ότι «η συνεχής διαδικασία ετεροπροσδιορισμού συμβάλλει στην αέναη αναπαραγωγή της εθνικής ταυτότητας ως μοναδικής και ομοιογενούς και στηρίζει την τάση της να αρνείται τόσο τις ομοιότητες με κάθε τι έξω από αυτήν όσο και τις διαφοροποιήσεις στο εσωτερικό της».


Χωρίς ίσως να το θέλετε, φορτώνετε με αρνητικές ιδιότητες το Έθνος και την εθνική ταυτότητα, μιας και για να υπάρξουν κατά τη γνώμη σας, πρέπει πρώτον να ετεροπροσδιορισθούν και δεύτερον να «απορρίψουν» δηλαδή να κλειστούν στο καβούκι τους. Συμφωνούν άρα γε αυτές οι διαπιστώσεις με το ελληνικό έθνος; (Για να αρκεστούμε στη δική μας ιστορική εμπειρία). Γιατί όλα τείνουν να αποδείξουν ότι ο,τιδήποτε καλό και θετικό έγινε ως τώρα, οφείλεται στο γεγονός ότι είχαμε και έχουμε ανοιχτές θύρες (τουλάχιστον ως προς τον πολιτισμό) και προς Ανατολάς και προς Δυσμάς όπως και προς Βορρά. Έτσι ό,τι υπήρξε και ό,τι υπάρχει, αποτελεί δημιουργική πρόσμιξη διαφόρων ιδεών και πολιτισμών, ακόμα και τρόπων ζωής.

Ήμαστε πάντοτε ανοιχτοί κατά το παράδειγμα του Ρήγα Φεραίου, που ενώ σάλπιζε την επανάσταση των Ελλήνων, οραματιζόταν την μεγάλη οικογένεια των Βαλκανικών λαών. Το ίδιο που κάναμε κι εμείς στην Εθνική Αντίσταση, που αγωνιζόμαστε όχι μόνο για την δική μας ελευθερία αλλά και για την «πανανθρώπινη τη λευτεριά». Και μη μου πείτε ότι επηρεάστηκαν από την ρομαντική άποψη περί έθνους οι φουστανελάδες αγράμματοι ως επί το πλείστον Έλληνες επαναστάτες, όταν το Σύνταγμα της Επιδαύρου στα 1822 διακήρυσσε την ανασύσταση του ελληνικού έθνους αποτελώντας παράλληλα το δημοκρατικότερο Σύνταγμα όλων των εποχών, μιας και είχαν ανοιχτά τα μυαλά τους στις επιρροές της Γαλλικής και της Αμερικανικής ακόμα επανάστασης. Για να ετεροπροσδιοριστούμε θα πρέπει να είμαστε ανίκανοι να αυτοπροσδιοριζόμαστε κάθε στιγμή (ακόμα και σήμερα), ενώ η εθνική μας ταυτότητα υπήρξε και είναι τόσο ισχυρή, ώστε να μην έχουμε ούτε να θέλουμε να έχουμε εχθρούς, για να είμαστε αυτοί που είμαστε. Άλλωστε η βασική εξωτερική μας πολιτική ως τώρα υπήρξε και είναι αμυντική με εξαίρεση την τυχοδιωκτική εκστρατεία στην Τουρκία, που μας κόστισε τόσο ακριβά.
Και γιατί δεν ρωτάτε και μας (όσους επιζήσαμε), που περάσαμε μέσα από το καμίνι της ξένης κατοχής, να σας πούμε από πού αντλούσαμε τη δύναμη και το θάρρος να αναμετρηθούμε ίσος προς ίσον με την τερατώδη Χιτλερική μηχανή θανάτου; Μονάχα με την σκέψη ότι στο βάθος είμαστε ανώτεροι από αυτούς! (Εξ άλλου σ’ αυτό μας βοηθούσε η μετατροπή των εχθρών μας σε μια συμπαγή μάζα αιμοδιψών βαρβάρων). Γιατί; Γιατί ανήκαμε σε ένα Έθνος πολύ ανώτερο απ’ αυτούς στον πνευματικό και πολιτισμικό κυρίως χώρο από τον Αισχύλο και τον Πλάτωνα έως τον Σολομό, τον Παλαμά και τον Καβάφη. Και όσοι είμαστε μορφωμένοι, το ηθικό μας ανάστημα έπαιρνε συνειδητά δύναμη απ’ αυτούς. Όσο για τους αμόρφωτους αλλά γενναίους, αντλούσαν δύναμη όπως οι αγωνιστές του ΄21 από τα «μάρμαρα». Αν όλα αυτά είναι «παραμύθια», τότε ό,τι υπήρξε θετικό και ξεχωριστό ως τώρα, ας πούμε ότι ήταν και είναι «παραμύθι». Τότε για ποιον λόγο θέλετε να το κατεδαφίσετε; Δεν ξέρετε ότι έτσι σκοτώνετε την ψυχή μας; Χάρη στην οποία είσθε κι εσείς σήμερα ελεύθερη;

Όπως ασφαλώς καταλαβαίνετε, για μένα προσωπικά δεν υπάρχει καν ερώτημα «Τι είν’ η πατρίδα μας;». Για όλους όσους αφιέρωσαν το έργο και κυρίως τη ζωή τους ολόκληρη σ’αυτή την πατρίδα -και είναι χιλιάδες, εκατομμύρια Έλληνες, επώνυμοι ή ανώνυμοι, νεκροί ή ζωντανοί, δεν υπάρχουν τέτοια ερωτήματα, γιατί αυτοί οι ίδιοι είναι η πατρίδα…

Γι’ αυτό σας παρακαλώ και εύχομαι να λάβετε σοβαρά υπ’ όψιν την μαρτυρία ενός ελεύθερου Έλληνα και να σταματήσετε αυτή την εκστρατεία, που μόνο δεινά μπορεί να φέρει στον ήδη δοκιμαζόμενο λαό μας.

Σας χαιρετώ,

Μίκης Θεοδωράκης


ΥΓ. Επειδή θεωρώ ότι με την απάντησή μου αυτή μου δόθηκε η ευκαιρία να αναπτύξω ορισμένα ουσιαστικά επιχειρήματα στην προσπάθειά μου να διαφωτίσω όσο γίνεται πληρέστερα τον ελληνικό λαό για τα κίνητρά μου στον αγώνα που ξεκίνησα και συνεχίζω, είμαι υποχρεωμένος να την δημοσιεύσω στο διαδίκτυο, όπως έκανα έως τώρα, δεδομένου ότι τα ισχυρά ΜΜΕ προς το παρόν αποφεύγουν ακόμα και να αναφερθούν στις απόψεις μου καταφεύγοντας ως συνήθως σε ύβρεις…Αυτό θα πει ελευθερία τύπου!


Μοιραστείτε

συνεχεια

http://anemos5.blogspot.com/

Τελικά τί είναι σημαντικότερο από την Εθνική μας Κυριαρχία;

Με έκπληξη διαβάσαμε σε προχθεσινό δημοσίευμα, ότι υπάρχει η σκέψη στο ΓΕΑ για λόγους οικονομίας να " καταργηθούν δύο εκ των τριών προωθημένων αεροδρομίων επιφυλακής". Καστέλλι και Σκύρος είναι τα «προτεινόμενα», με την Λήμνο να επιβιώνει, απλώς γιατί "είναι αναντικατάστατη λόγω θέσεως."!
Άν κάτι τέτοιο αληθεύει, τότε πρόκειται για το πρώτο ίσως χειροπιαστό αποτέλεσμα του πολέμου φθοράς που ξεκίνησε η Τουρκική αεροπορία στο Αιγαίο από το 1974 και μετά. Ενός πολέμου ακήρυχτου μεν, που όμως έχει πολλά στοιχεία τόσο πραγματικού αεροπορικού πολέμου, όσο και Ψυχολογικών Επιχειρήσεων, καθώς φυσικά και νομικές και διπλωματικές πτυχές κι επιπτώσεις διόλου ευκαταφρόνητες. Και φυσικά πολύ κόπο, ιδρώτα αλλά και δυστυχώς αίμα. Η Τουρκία φαίνεται πως θα αναγκάσει την Ελλάδα σε υποχώρηση δια του κορεσμού. Και μάλιστα όχι κατά τη διάρκεια πραγματικών επιχειρήσεων, αλλά εν καιρώ ειρήνης για λόγους ...οικονομίας! Ακριβώς όπως το σχεδίαζε εδώ και δεκαετίες.
Με μέθοδο, με σύστημα και ανυποχώρητη επιμονή, οι παραβάσεις της Περιοχής Πληροφοριών Πτήσεων Αθηνών και οι παραβιάσεις του Εθνικού μας Εναέριου Χώρου, παρουσίαζαν στην αρχή αριθμητική και εδώ και 13-14 χρόνια, γεωμετρική πρόοδο. Παρ' όλο που στην αρχή οι Τούρκοι χειριστές ήταν κατώτεροι σε επιδόσεις από τους δικούς μας. Επέμειναν. Έπαθαν κι έκτοτε μαθαίνουν καθημερινά από τους καλύτερους δασκάλους. Δεν πτοήθηκαν. Απέκτησαν αυτοπεποίθηση. Απέκτησαν πιο σύγχρονα μέσα. Αναπτύσσουν την πολεμική τους βιομηχανία με αξιοζήλευτη επιμέλεια, προκειμένου να φτάσουν στην αμυντική επάρκεια και την απεξάρτηση από άλλες χώρες. Επιμένουν ξανά και ξανά. Καθημερινά. Πάνω από τα Ελληνικά νησιά του Αιγαίου.
Κι εκεί υπήρχαν και υπάρχουν πάντα οι αναχαιτιστές μας, τα α/φη ετοιμότητας. Να αναγνωρίσουν και να αναχαιτίσουν τους εισβολείς, ανάλογα με τα επιχειρησιακά σχέδια και τους κανόνες εμπλοκής. Τη νύχτα των Λιμνιών (Ιμίων) με καιρό όταν η Τουρκική Αεροπορία δεν σήκωσε τίποτα, η ΠΑ είχε 2 ζευγάρια σε περιπολία μάχης καθ' όλη τη διάρκεια της νύχτας. Εκτός από την επιχειρησιακή πλευρά του θέματος, υπάρχει και η πολιτική. Η συμβολική. Η επίδειξη Σημαίας. Τα βρεγμένα Γαλανόλευκα Εθνόσημα πάνω στα F-4E και τα Mirage-2000 αλλά και στο μοιραίο ΠΝ-21 εκείνη τη νύχτα, έστειλαν το μήνυμα. Προς όλες τις κατευθύνσεις. Είμαστε εδώ. Παντός καιρού, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Στο Αρχιπέλαγος. Ακρίτες. Υψικρατούντες. Με 11 μποφόρ και μηδενική ορατότητα. Και φυσικά όχι μόνο εκείνη τη νύχτα αλλά κάθε νύχτα και μέρα από το 1974 και μετά.

Μια ολόκληρη προσπάθεια έγινε για να χτιστεί το "αεροπλανοφόρο του Αιγαίου", η 135 Σμηναρχία Μάχης στην Σκύρο. Ο ακρογωνιαίος λίθος της διάταξης μάχης της ΠΑ που μας επιτρέπει ν' αναχαιτίζουμε στα ελάχιστα λεπτά τα Τουρκικά μαχητικά. Ο πονοκέφαλος των Τούρκων επιτελών. Το αεροδρόμιο που άρχισε να χτίζεται το 1975 ακριβώς γι αυτό το λόγο. Με συνοπτικές διαδικασίες. Από το 1982 φιλοξενεί 24 ώρες το 24ωρο τα πληρώματα και τα α/φη ετοιμότητος: τα readiness! Από εκεί σηκώθηκαν ο Υποσμηναγός Σιαλμάς και ο Σμηναγός Μανωλάκος στις 18 Ιουνίου 1992. Από έκεί σηκωνόταν ο Κωνσταντινουπολίτης Αλέξης Μπριντάκ πού όχι μόνο τους αντιμετώπιζε επιτυχώς, αλλά έμπαινε και στη συχνότητά τους και τους μιλούσε στα Τουρκικά εκνευρίζοντάς τους αφάνταστα! Η Σκύρος σήκωσε το βάρος των αναχαιτίσεων ήδη από την δεκαετία του 80, στην κρίση του 1987 και σε εκατοντάδες άλλα περιστατικά η σημασία της ήταν καθοριστική. Η στρατηγική της τοποθεσία την καθιστά ανεκτίμητη για την άμυνα της χώρας.
Την δεκαετία του 90 είχαμε το Δόγμα του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου Ελλάδος Κύπρου. Αυτό προκάλεσε τον πολλαπλασιασμό των Τουρκικών παραβιάσεων. Το αεροδρόμιο Καστελλίου, η στρατηγική σημασία του οποίου είχε ήδη γίνει προφανής από την δεκαετία του 60 και το οποίο τον Ιούλιο του 1974 φιλοξένησε τα F-84F που είχαν αποστολή να κτυπήσουν το προγεφύρωμα στο Πεντεμίλι, ανακατασκευάστηκε κι επεκτάθηκε ώστε να φιλοξενεί μόνιμα α/φη και πληρώματα readiness. Από το 2000 άλλωστε, η 126 Σμηναρχία Μάχης στο Αεροδρόμιο Ηρακλείου, έχασε τα Mirage F.1 και ο τίτλος της ώς "Μάχης" είναι μόνο κατ' ευφημισμόν μιας και έκτοτε δεν διαθέτει μαχητικά α/φη, για να μην ενοχλούνται οι έχοντες αυθαίρετα περίοικοι. Η 133 Σμηναρχία Μάχης στο Καστέλλι Ηρακλείου
είναι το ιδανικό αεροδρόμιο για πτήσεις όχι μόνο προς την Κύπρο αλλά και προς την Άμιδα (Diyarbakir) και την Μελιτινή (Malatya). Κάτω από την ομπρέλλα των S-300 PMU-1 που καθιστά το κόστος εξουδετέρωσής της απαγορευτικό για την Τουρκική Αεροπορία, είναι άλλο ένα αγκάθι για τους γείτονες.

Κι όμως, ότι χτίσαμε όλες αυτές τις δεκαετίες συνεχών Τουρκικών διεκδικήσεων και προκλήσεων, είμαστε έτοιμοι να το γκρεμίσουμε για λόγους οικονομίας.

Λες και δεν υπάρχουν άλλοι τομείς στην Εθνική Άμυνα για περικοπές. Από τα εικονικά πτητικά επιδόματα προσωπικού που δεν πετά, μέχρι τις προμήθειες ανταλλακτικών από την ελεύθερη αγορά, ενώ μέσω FMS μπορούμε να τα παίρνουμε 30% φθηνότερα! Τελικά τί είναι σημαντικότερο από την Εθνική μας Κυριαρχία; Είμαστε έτοιμοι να παραδοθούμε στις ορέξεις των γειτόνων μας για να "κάνουμε οικονομία"; Θα θυσιάσουμε την άμυνα της χώρας, θα δωσουμε στους Τούρκους τη δυνατότητα να φανούν ακόμα πιό αδιάλλακτοι και να ζητήσουν ακόμα περισσότερα, μόνο και μόνο για να μπορέσει η ηγεσία του ΥΕΘΑ να δώσει συνέντευξη τύπου και να καμαρώσει για τις περικοπές που έκανε;
Καλά θα κάνουν οι αρμόδιοι αντί να προσπαθήσουν να φανούν αρεστοί στην πολιτική ηγεσία και ν' αποφύγουν τις έκτακτες κρίσεις, να προτάξουν το Εθνικό συμφέρον και να διασφαλίσουν την απρόσκοπτη λειτουργία των προκεχωρημένων βάσεων της ΠΑ. Πάσει θυσία! Περικοπές να γίνουν εκεί που πρέπει και όχι εκεί που η ζημιά θα είναι ίσως ανεπανόρθωτη.
Γιατί όταν προκύψει η επόμενη Ελληνοτουρκική κρίση, ίσως το μόνο πράγμα που θα αποτρέψει τον πόλεμο και θα διασφαλίσει την ειρήνη και την Εθνική μας κυριαρχία, θα είναι τα χτισμένα καταφύγια στη Σκύρο και το Καστέλλι. Που θα στείλουν σε 2 λεπτά στον αέρα τ' αναχαιτιστικά μας. Αυτή είναι η αποστολή των προκεχωρημένων αεροδρομίων. Οι κύριες βάσεις όπως η Νέα Αγχίαλος και η Τανάγρα, έχουν άλλη αποστολή.
Οι Τούρκοι είναι κοντά στο να φτάσουν στον αντικειμενικό τους σκοπό: να νικήσουν χωρίς να πέσει τουφεκιά. Να κερδίσουν τον πόλεμο φθοράς και μαζί μ' αυτόν την συγκυριαρχία στο Αιγαίο και την Φινλανδοποίηση της Ελλάδας. Θα τους αφήσουμε; (Πηγή)

http://strategy-geopolitics4.blogspot.com/

ΠΥΡΙΝΟ ΜΗΝΥΜΑ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ ΕΞΑΠΟΛΥΕΙ Ο "ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΦΩΤΙΑ" ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ

"ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΩΝ ΗΡΩΩΝ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΜΑΣ ΕΠΙΒΑΛΛΕΙ ΝΑ ΑΝΑΛΑΒΟΥΜΕ ΕΝΕΡΓΟ ΔΡΑΣΗ"
Η Πατρίδα μας διέρχεται κρίση, αγαπητοί μου συνέλληνες και συμπατριώτες, αν βέβαια εξακολουθείτε να έχετε ενδιαφέρον για το μέλλον αυτού του ιστορικού και μεγαλειώδους τόπου μας.

Η Κυβερνητική ἀπόφαση για παραχώρηση της άκριτης ιθαγένειας σε αλλοδαπούς, οι οποίοι εισήλθαν κάποτε στο μικρό αυτό κομμάτι της γης, ισοδυναμεί με μια κίνηση αυτοκτονίας!

Όταν μας περιβάλλουν τόσοι αδηφάγοι γείτονες,

Όταν προ τινων ετών Πρόεδρος της Τουρκίας είπε, ότι "θα κατακτήσουμε την Ευρώπη με τις γεννήσεις μας",

Όταν η Χώρα μας είναι πύλη μιάς ανεξέλεγκτης εισόδου τόσων και τόσων αλλοδαπών παρανόμως εισερχομένων, όταν....όταν....όταν... τότε η Ελλάδα μεταλλάσσεται και μεταβάλλει τον χαρακτήρα της! Σε λίγα χρόνια θα είμαστε ξένοι στον τόπο μας.

Ὀταν πάλιν η Κυβέρνηση προχωρεί το σχέδιο Καλλικράτης με το οποίο ουσιαστικά δημιουργεί δέκα τρία (13) κρατίδια, με ισάριθμους μικρούς πρωθυπουργούς, όπως ελέχθη, τότε ο κίνδυνος απώλειας ελληνικών εδαφών ευρίσκεται "επί θύραις" με πρώτη απώλεια την Θράκη.

Όταν δημοσιογράφοι του μεγέθους Πρετεντέρη από τη στήλη τους υπερασπίζωνται την κα Δραγώνα και προβάλλουν το "υπέροχο" έργο της,

Όταν, γενικώτερα, κάποια ΜΜΕ και κάποια εκδοτικά συγκροτήματα χρηματίζωνται για να υποστηρίξουν συμφέροντα ξένων δυνάμεων και τα οποία επιβουλεύονται τα εθνικά συμφέροντα των Ελλήνων, όπως συνέβη στη μαρτυρική Κύπρο με το Σχέδιο Αννάν, τότε η Ελλάδα μας χάνεται! "Πωλείται σε τιμή ευκαιρίας!"

Πρώτιστα όλων, όταν εντός των τειχών υπάρχουν Έλληνες που καυχώνται ότι είναι ά-εθνοι, ά-θεοι και α-πάτριδες, και η Ελληνική Δημοκρατία ΔΕΝ ΣΠΕΥΔΕΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΑΦΑΙΡΕΣΕΙ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΘΑΓΕΝΕΙΑ και ΥΠΗΚΟΟΤΗΤΑ, αποστέλλοντάς τους στο πύρ το εξώτερον ως προδότες της Πατρίδος μας, τότε το τέλος της Ελλάδος είναι εγγύς!

Στη ταχύτερη έλευση του τέλους της Ελλάδος μας συμβάλλουν η τηλεόραση και τα εκδοτικά συγκροτήματα, όταν αυτά εργάζωνται για ξένα αφεντικά και συμφέροντα!

Το επονομαζόμενο Παρατηρητήριο Συμφωνιών του Ελσίνκι, στο οποίο προΐστανται ά-εθνοι, ά-θεοι και α-πάτριδες δήθεν Έλληνες, προωθεί την απομάκρυνση των θρησκευτικών Συμβόλων από τα Σχολεία, την κατάργηση της προσευχής και του εκκλησιασμού!

Έλληνες και συνέλληνες, ας ξυπνήσουμε από τον λήθαργο! Ας αναλάβουμε τις ευθύνες μας! Το αίμα των Ηρώων της Ελευθερίας μας επιβάλλει να αναλάβουμε ενεργό δράση, έντιμα, νόμιμα και ειρηνικά! Σας παραπέμπω στο παρακάτω δημοσίευμα. Λάβετε τα μέτρα σας. Αναλάβετε τις ευθύνες Σας. Δεν μας χρειάζεται ψωμί, αν δεν έχουμε την ελευθερία μας! "Ελευθερία ή θάνατος" έλεγαν κάποτε κάποιοι σκλαβωμένοι πρόγονοί μας! Τώρα μας ετοιμάζουν την πνευματική υποδούλωση! Globalization τη λένε στα ξένα! Παγκοσμιοποίηση την ονομάζουν στα Ελληνικά! Σας ερωτώ:Αυτοί οι Ά-εθνοι,οι Ά-θεοι καί οι Α-πάτριδες θα καθορίσουν τις τύχες μας;

+ Ο Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Αμβρόσιος

Αἰγιον, 13 Ιανουαρίου 2010

Σχέδιο ολοκληρωτικής εξόντωσης της Ελλάδας

του ΚΩΣΤΑ Δ.ΚΑΒΒΑΘΑ

Η κυβέρνηση αυτή, το έχουμε φωνάξει σε όλους τους τόνους, εκτελεί, με την ψυχρότητα και την ωμότητα του δημίου, τα συμβόλαια «εκτέλεσης» της χώρας μας.
Το γενικό, νεοταξικό σχέδιο συμπυκνώνεται στα ακόλουθα: Ισοπεδώνουν το γρασίδι, ξεριζώνουν μέχρι το τελευταίο ζωντανό βλαστάρι. Ποτίζουν τη γη με αλάτι. Κατόπιν δολοφονούν τη μνήμη της βλάστησης. Διαφθείρουν τις συνειδήσεις, τις εξοντώνουν. Για να τις εξοντώσουν, σβήνουν το παρελθόν, εξαφανίζουν την ιστορία, εξατμίζουν τον πολιτισμό, ισοπεδώνουν κάθε συνεκτικό ιστό συλλογικότητας, κάθε βίωμα και πραγμάτωση της συνοχής του ιστορικού γίγνεσθαι.
Οι «εκτελεστές» της κυβέρνησης και ιδιαίτερα οι «συμβουλάτορες» του Πρωθυπουργού υλοποιούν πρακτικά όλα τα παραπάνω:τις πρακτικές συνταγές που τους έχουν δοθεί από τα πλανητικά κέντρα εξουσίας και τους μηχανισμούς του διεθνούς εγκλήματος.


Ζήτημα 1ον

Άγρια Φοροεισπρακτική επιδρομή. Μια πραγματική καταιγίδα φοροεισπρακτικών μέτρων που οδηγεί τον ελληνικό λαό σε ολοκληρωτική εξαθλίωση. Η επιβίωση πλέον γίνεται μια οδυνηρή περιπέτεια. Μπαίνουμε σε μια τέτοια περιπέτεια ζόφου που το να ζεις θα είναι θαύμα…
Η οικονομική τρομοκρατία των μηχανισμών εξουσίας αποτελεί το ιδεολογικό τέχνασμα της υποταγής μας: Το να αποδεχτεί ο ελληνικός λαός την ολοκληρωτική του εξαθλίωση και καταστροφή…


Ζήτημα 2ον

Νομιμοποίηση και θεσμοθέτηση του εποικισμού της Ελλάδας από τις στοιβαγμένες στρατιές της αλλοδαπής εισβολής.
Θεσμοθετούν την κατοχή της χώρας από τις «ταξιαρχίες των κρατουμένων» αλλοδαπών που έχουν εισάγει.
Αυτές οι συνειδητά (από το διεθνές κεφάλαιο) εισαγόμενες «ταξιαρχίες» των αλλοδαπών «δούλων» αποτελούν το στρατηγικό «όπλο» της Νέας Τάξης για την ολοκληρωτική εξόντωση της ελληνικής κοινωνίας.
Οι κυβερνητικοί «εκτελεστές» των διεθνών και εγχώριων ιμπεριαλιστικών «εντολών» θεσμοθετούν, με το νόμο περί ιθαγένειας, αυτό το στρατηγικό «όπλο» της ολοκληρωτικής ισοπέδωσης της ελληνικής κοινωνίας…
Η εξέγερση του ελληνικού λαού είναι η μόνη διέξοδος. Μόνο ο ελληνικός λαός μπορεί να ακυρώσει αυτόν τον όλεθρο και κανένας εκλογικός πληρεξούσιος και πολιτικός απατεώνας…


Ζήτημα 3ον

Ο αχαλίνωτος βομβαρδισμός τρομοκρατίας.
Το πλέον ύπουλο και αιχμηρό ιδεολογικό και πολιτικό όπλο της νεοταξικής βαρβαρότητας.
Ο στόχος:Να αποδεχτεί ο λαός όλες τις συμφορές και να θυσιάσει και τα έσχατα υπολείμματα των οικονομικών και πολιτικών πόρων του, τις δημοκρατικές ελευθερίες του…

Η κυβέρνηση αυτή έχει καταστήσει την τρομοκρατική σχιζοφρένεια και την τρόμο-υστερία ολοκληρωτική, σε κεντρική συνιστώσα της απάτης…

Περισσότερα εδώ:
http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=4068

Το να γκρεμίσουμε αυτό το ψέμα αποτελεί καθήκον πρωταρχικής σπουδαιότητας.
Κανένας αγώνας δεν μπορεί να γίνει όταν είμαστε αιχμάλωτοι και το χειρότερο τρέφουμε την απάτη της τρομοκρατίας…


Ζήτημα 4ον

Η γενική έφοδος των ιδεολογικών «αντιρατσιστικών ταγμάτων» και των επιδοτούμενων εθνομηδενιστών.
Η κυβέρνηση αυτή πυροδοτεί στο έπακρο, με τις πράξεις της και τα λόγια της, όλες τις επιδοτούμενες εστίες, οι οποίες, σταθερά και συστηματικά επί πολλά χρόνια, αγωνίζονται, με το αζημίωτο, για την εξάρθρωση κάθε εθνικού ιστού και κάθε αγωνιστικής παράδοσης και μνήμης.
Σήμερα οι ύαινες του κοσμοπολιτισμού και οι καταστροφείς της ιστορίας και της εθνικής μας υπόστασης, εξορμούν και επιτίθενται με πρωτοφανή αγριότητα και τρομοκρατική αυθάδεια.
Το θράσος τους έχει απογειωθεί. Στιγματίζουν ως «εθνικιστικά» και «ακροδεξιά», ακόμα και τα μεγάλα πνεύματα της ελληνικής ιστορίας, όλους τους ήρωες του πνεύματος και τα αγωνιστικά κινήματα.
Κάποιος Νεναίκος, ανύπαρκτος αγωνιστικά, θεωρητικά και ιστορικά, τόλμησε να κατηγορήσει το Μίκη σαν μέλος του ΛΑ.Ο.Σ. και οπαδό του Καρατζαφέρη.
Τέτοια υστερική, ηθική αποχαλίνωση και τέτοιο πολιτικό θράσος μικροπρεπούς αυθάδειας: Τα ιστορικά, επιδοτούμενα σκύβαλα να χυδαιολογούν εναντίον ενός ιστορικού μεγέθους που αποτελεί, ξέχωρα από οποιοδήποτε λάθος του, το ζωντανό «βίωμα» και «σύμβολο» της νεώτερης Ελλάδας…
Ο ασυμφιλίωτος αγώνας εναντίον της τρομοκρατίας των επιδοτούμενων (από το κεφάλαιο) εθνομηδενιστών αποτελεί και αυτός κεντρικό μας καθήκον.
Κανένας αγώνας εναντίον της πλανητικής ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητα δεν μπορεί να διεξαχθεί αν δεν γκρεμίσουμε τα νέα ιδεολογήματα αυτής της βαρβαρότητας: Του «αντί-εθνικισμού», του «αντί-ρατσισμού» και της «πολυπολιτισμικότητας»…


Ζήτημα 5ον

Τεμαχίζεται η Ελλάδα σε «δουκάτα».
Το σχέδιο «Καλλικράτης» της κυβέρνησης προωθεί τις νεοταξικές επιταγές αποδόμησης της ελληνικής κοινωνίας και τη δημιουργία μικρών «κρατιδίων»!!!
Μια διοικητική στρατηγική τεμαχισμού της «εθνικής ενότητας» η οποία μας γυρίζει πίσω και από τη φεουδαρχία, στα «κράτη-πόλεις» της αρχαιότητας…
Μια στρατηγική που βάζει τα θεμέλια της αυτονόμησης των διοικητικών «δουκάτων» και την προτεκτορατοποίησή τους…


Ζήτημα 6ον

Άφησα τελευταία την άγρια επίθεση που σχεδιάζει η κυβέρνηση εναντίον της «ιδιοκτησίας», με την άνοδο της «αντικειμενικής αξίας».
Αυτό το εξοντωτικό, για την πλειονότητα του ελληνικού λαού, μέτρο και μάλιστα σε μια περίοδο κρίσης, σε μια περίοδο που έχουν πέσει οι τιμές των κατοικιών, δεν αποσκοπεί μόνο σε εισπρακτικό «παιδομάζωμα»:Αποτελεί ένα μέτρο με πολυδιάστατους στόχους.
Ο κυριότερος είναι: Η ρευστοποίηση του εδάφους, της ακίνητης περιουσίας!!!
Η έννοια της «πατρίδας» περικλείει, εκτός από την ιστορία και τη βιωματική συνοχή ενός λαού και το «χώρο». Πάνω στο «χώρο» (έδαφος) οικοδομείται το «ιστορικό βίωμα», συνεπώς και ο «χώρος» (έδαφος) αποτελεί συστατικό στοιχείο της «εθνικής συνείδησης». Στο έδαφος της πατρίδας έχουν «οργωθεί» τα αγωνιστικά σύμβολα και μνημεία της πατρίδας.
Τα μέτρα των «εκτελεστών» της κυβέρνησης θέλουν να μετατρέψουν το στέρεο έδαφος σε κεφάλαιο κυκλοφορίας, σε τραπεζικό και χρηματιστηριακό κεφάλαιο. Θέλουν να αποκόψουν τον ελληνικό λαό από την «ιδιοκτησία» του και το «χώρο» της πατρίδας προς όφελος του «ρευστού κεφαλαίου».
Δεν υπάρχει εδώ κατάργηση των νομικών μορφών της ιδιοκτησίας προς όφελος της κοινής πατριωτικής ιδιοκτησίας (κοινοκτημοσύνη), αλλά μετάλλαξη της ακίνητης ιδιοκτησίας (έδαφος) σε χρηματιστηριακό κεφάλαιο.
Δηλαδή μετατρέπεται ο χώρος της «πατρίδας» σε χρήμα, πουλιέται ο χώρος της «πατρίδας» στις τράπεζες.
Η «πατρίδα» πλέον χάνει τα εδαφικά της θεμέλια και γίνεται νόμισμα!!!
Αυτό είναι μια άλλη εφιαλτική συνιστώσα των μέτρων της κυβέρνησης, μια συνιστώσα όπου οι επιπτώσεις της δεν γίνονται άμεσα ορατές…
Αυτή η κυβέρνηση είναι ο πλέον δόλιος και μοχθηρός «λακές» του χρήματος και της Νέας Τάξης…
Δεν υπάρχει άλλη λύση εκτός από την κινητοποίηση και την οργάνωση του ελληνικού λαού.
Ένα είναι το πρωταρχικό χρέος των λαϊκών αγώνων: Αναστύλωση της πατρίδας. Όχι όμως με τα γυάλινα τούβλα του κατεστημένου και των κομμάτων του, αλλά με τα «υλικά» της λαϊκής Αντίστασης και των αγωνιστικών λαϊκών οργάνων

http://tolimeri.blogspot.com

Στρατιωτικές παρελάσεις τέλος!

Έντονο προβληματισμό και οργή προκαλούν οι πληροφορίες ότι υπάρχουν εισηγήσεις προς το υπουργείο Εθνικής Άμυνας για κατάργηση των παρελάσεων των Ενόπλων Δυνάμεων με πρόσχημα (τι άλλο;) την εξοικονόμηση πόρων και τη μείωση των λειτουργικών δαπανών. Οποιαδήποτε τέτοια εξέλιξη θα προκαλέσει κατακόρυφη υποβάθμιση των εορταστικών εκδηλώσεων των Εθνικών Επετείων ενισχύοντας την ιστορική λήθη ενώ θα διαρραγούν ανεπανόρθωτα οι σχέσεις μεταξύ των Ενόπλων Δυνάμεων και των Ελλήνων πολιτών.

Ο γράφων είχε τη τιμή να παρελάσει κατά τη διάρκεια της θητείας του στα Ιωάννινα (εκδηλώσεις της 21ης Φεβρουαρίου) και στην Αθήνα (25η Μαρτίου) φορώντας το πράσινο μπερέ.

http://strategy-geopolitics4.blogspot.com/

«...της Ελλάδος φρουρός»

Του Φαήλου Μ. Κρανιδιώτη
Δικηγόρου-Προέδρου του Δ.Σ. του ΔΙΚΤΥΟΥ 21

Απ’ αλλού το περιμένεις κι απ’ αλλού σου έρχεται. Ποιό; Το παράδειγμα. Μια μικρή ελπίδα.
Η «πνευματική ηγεσία», παχιά – παχιά, περιφέρει κούτσα – κούτσα την ιδεοληπτική καμπουρίτσα της στις στήλες των συγκροτημάτων. Η κοντοστούπα ψυχή τους πότε μας έδωσε, εδώ και χρόνια μια ανάταση; Αν δεν ήταν κάτι κοσμοκαλόγεροι των βιβλιοθηκών και της έρευνας κι ο Μίκης, που και που, θα κοντεύαμε να ξεχάσουμε πως είναι η πνευματική πρωτοπορία μ’ όλους αυτούς τους γκρίζους που πάνε από ΜΚΟ σε «Ανεξάρτητη Αρχή» και τούμπαλιν.
Πότε ήταν η τελευταία φορά που διαβάσατε ή ακούσατε για μια πράξη τους και είπατε; Αααα, μα τι είπε ή τι έκανε ο άνθρωπος και τρέξατε να το μοιραστείτε με τους φίλους σας, το φέρατε σαν παράδειγμα στα παιδιά σας; Πότε νοιώσατε τη βαθιά συγκίνηση που προκαλεί ο αυθεντικός, πρωτογενής Λόγος από μια ψυχή που αναζητά την αλήθεια, την γνώση κι αγαπάει βαθιά τον τόπο και το λαό; Πότε ήταν η τελευταία φορά που νοιώσατε ότι το παράδειγμα κάποιου σας συγκλονίζει και σας καλεί στο καθήκον;

Ήρθανε λοιπόν τρεις πιτσιρικάδες Εύζωνες και αδιαφορώντας για τον προφανή κι άμεσο κίνδυνο, απλώς παρέμειναν στη θέση τους. Άγρυπνοι Φρουροί. Αγέρωχοι. Ακίνητοι. Αμίλητοι. Οι αυτοϊκανοποιούμενοι «επαναστάτες» της πλάκας διατάραξαν την τάξη αλλά έδωσαν την ευκαιρία σε τρεις γιους, αδελφούς κι εγγόνια μας να δώσουν σε όλους ένα μεγάλο μάθημα. Τιμή στους ίδιους και στους γονείς που τους ανάθρεψαν. Τιμή στον Έλληνα Δάσκαλο που τους έμαθε γράμματα και φιλότιμο. Τιμή στον Διοικητή και τους Αξιωματικούς που εμπνέουν τέτοια Πίστη, τέτοια Τιμή.
Λοιπόν, είσαστε να κάνουμε κάτι; Να δώσουμε μια απάντηση στους ρουφιάνους, στους προβοκάτορες, στους ένοπλους «ιαχωβάδες» και στα πρακτόρια;
Αυτή τη Κυριακή το πρωΐ, να πάρουμε τα παιδιά μας, τους φίλους μας και να πάμε στο Σύνταγμα, στην μεγάλη αλλαγή της Φρουράς. Βγαίνει όλη, με την Σημαία της μπροστά. Με την επίσημη στολή με την χρυσοποίκιλτη φέρμελη. Πάμε να τιμήσουμε το παράδειγμα. Να τιμήσουμε το ένοπλο χέρι του Έθνους, τον θεματοφύλακα της Ελευθερίας μας. Αντε, αφήστε τα πληκτρολόγια και πάμε. Πάμε να δούμε να «περνάει ο Στρατός της Ελλάδος φρουρός». Ναι, ρε, ο Στρατός. Αμ’ ποιος; Ο …Αλιβιζάτος;

http://strategy-geopolitics4.blogspot.com/

Σύμφωνο Κομμουνιστικών Συνιστώντων Κρατών

Στη δύσκολη περίοδο που περνά ο τόπος έμελλε να συμβεί κι αυτό. Στις προεδρικές του 2008 είχαμε να εκλέξουμε α) Παπαδόπουλο που με την πολιτική του μπορούσε να περισώσει κάτι γι' αυτόν το δύσμοιρο τόπο, β) τον Κασουλίδη, εκλεκτό της ηγεσίας των ανανιστών που μας εκβίαζαν το 2004 να διαλύσουμε την Κυπριακή Δημοκρατία και γ) τον Χριστόφια του ΝΑΙ, μετά του ΟΧΙ για να τσιμεντώσει το ΝΑΙ. Σύχναζα κάπου που τελικά έγινε σαν μικρό εκλογικό επιτελείο του ΔΗΚΟ. Τους δήλωσα ευθαρσώς ότι υπό τις περιστάσεις, θα στήριζα για πρώτη φορά Τάσσο. Κάποιος εκτός επιτελείου με φώναξε και μου είπε ότι έχει συχνή επικοινωνία με Άγγλο αξιωματικό του Τμήματος Πληροφοριών των Βάσεων που του είπε ότι νέος Πρόεδρος θα είναι ο Χριστόφιας. Και πριν συνέλθω από την έκπληξη, μου είπε ότι το σχέδιο των Αγγλοαμερικανών είναι να εκλεγεί ο αριστερός υποψήφιος, να του εξασκήσουν παντός είδους πιέσεις για να καταλήξει σε εκτρωματική λύση και όταν ο λαός ξυπνήσει και αντιδράσει, αυτοί με την πολιτική τού διαίρει και βασίλευε να τα φορτώσουν όλα στην αριστερά για να μειώσουν τη δύναμή της στην Κύπρο. Δηλαδή για να καταπολεμήσουν δήθεν τον κομμουνισμό, θα μας μπήξουν ένα έκτρωμα που μαζί θα φέρει και τη διχόνοια μεταξύ μας, ώστε να γίνουμε πιο εύκολη λεία για τουρκοποίηση και αυτοί να εξασφαλίσουν τις βάσεις τους στον αιώνα τον άπαντα. Δέν μπορούσα να το πιστέψω. Στήριξα Τάσσο, αλλά όταν είδα ότι τον έβγαλαν εκτός μάχης, αναζήτησα τον «πληροφοριοδότη» που μου είπε τα ίδια και ότι μπορούσα να κάμω χρήση των πληροφοριών. Στο δεύτερο γύρο είχα τρεις επιλογές. Να ψηφίσω τον υποψήφιο των κομμουνιστών αρνητών του Αγώνα της ΕΟΚΑ: Ούτε κατά διάνοια. Να ψηφίσω τον υποψήφιο των ΚΛΗΡΙΔ-Ανανιστών; Ποτέ. Πρώτη φορά στη ζωή μου από αηδία έριξα ΛΕΥΚΟ, όπως έκαμαν αρκετοί φίλοι και γνωστοί, ή δεν ψήφισαν καθόλου.
Με τις γνωστές συμμαχίες με ΔΗΚΟ-ΕΔΕΚ και δήθεν δεσμεύσεις μας προέκυψε Πρόεδρος από την αριστερά. Αλλά ο Χριστόφιας δέν είναι Τάσσος που υποχωρούσε και υπέκυπτε στις πιέσεις και εκβιασμούς του ΑΚΕΛ. Όπως διακηρύσσει ο Γ.Γ. του ΑΚΕΛ Άντρος Κυπριανού, ο Χριστόφιας εξελέγη με μεγάλη πλειοψηφία από το λαό και θα εφαρμόσει το πρόγραμμά του στο ακέραιο. Και άσε τους ΔΗΚΟ-ΕΔΕΚΙΤΕΣ να διαμαρτύρονται.
Με το άππωμα και την έπαρση του νικητή, ο Χριστόφιας μάς πέταξε κατάμουτρα, σαν από εκδίκηση, ότι συνεταιρισμός υπήρχε από το 1960, έστω κι αν μερικοί-μερικοί δεν το παραδέχονται, ότι ενόσω είναι Πρόεδρος δεν θα υποβάλει αίτηση για συμμετοχή στο Συνεταιρισμό για την Ειρήνη, κάνει δώρο την εκ περιτροπής Προεδρία στο σύντροφο Ταλάτ με 50.000 εποίκους και ότι κομμουνιστής γεννήθηκε, κομμουνιστής θα πεθάνει. Γι' αυτό και με προτροπή του Εγγλέζου, του κακού δαίμονα της Κύπρου, η ηγεσία του ΑΚΕΛ μάς καλεί να βγάλουμε το σκασμό, να μην υπονομεύουμε τον Πρόεδρο για να μη χαλάσει η χημεία Χριστόφια-Ταλάτ, ώστε με εκ περιτροπής Προεδρία και σταθμισμένη ψήφο να μας κυβερνούν εναλλάξ τα δύο αριστερά κόμματα, δημιουργώντας έτσι το πρώτο στον κόσμο Σύμφωνο Κομμουνιστικών Συνιστώντων Κρατών. Έχει δυστυχώς την ανοχή, συνενοχή, συνέργεια, πίεση και παλαμάκια των ανανιστών του ΔΗΣΥ Αναστασιάδη, Πουργουρίδη, Στυλιανίδη, Μαρκίδη, Ρολάνδη και του επίτιμου προέδρου Κληρίδη. Δεν ξέρουν ότι μόλις συμφωνηθεί τέτοιο έκτρωμα, οι Τούρκοι θα κουβαλήσουν, όπως δηλώνουν, ένα εκατομμύριο εποίκους, θα γίνουν η πλειοψηφία, με κάποιο πρόσχημα θα ζητήσουν Δημοψήφισμα όπως την Αλεξανδρέττα και μήν τους είδατε τους Έλληνες της Κύπρου. Θα ψάχνουμε για Νέα Κύπρο. Ο σώζων εαυτόν σωθήτω.
Ελπίζω ο καλός Θεός μας να φωτίσει δεξιούς, κεντρώους και αριστερούς να αποτρέψουμε τέτοια σενάρια.

Υ.Γ. Αφιερώνω και το παρόν άρθρο μου στη μνήμη του φίλου συναγωνιστή πατριδολάτρη Βία Λειβαδά.
* Οικονομολόγος
Έγκωμη-Αμμόχωστος-Λάρνακα

http://www.sigmalive.com/

Μοναχός Ιωσήφ, ο φίλος της Πολεμικής μας Αεροπορίας!

(Ο ερημίτης μοναχός Ιωσήφ).Ο μοναχός Ιωσήφ (κατά κόσμον Χρήστος Μπαίρακτάρης) είναι μόλις 48 ετών. Κατάγεται απο το χωριό Άγιος Βασίλειος της Κορινθίας και θεωρείται απο την οικογένεια της Πολεμικής μας Αεροπορίας ο δικός της άνθρωπος. Τον γνωρίζουν όλοι οι πιλότοι των αεροπλάνων Phantom, Corsair και F-16, οι χειριστές δηλαδή που κάθε μέρα δίνουν τον δικό τους επικίνδυνο αγώνα για την αξιοπρέπεια της Ελλάδας και την ελληνικότητα του Αιγαίου.

Ο πατέρας Ιωσήφ μονάζει απο την αρχή της δεκαετίας 1980 στο Άγιον Όρος. Απο το 1989 έχει αποσυρθεί στο ησυχαστήριό του, στην άκρη... του πουθενά πάνω στα βράχια του Ακρωτηρίου Άκραθως, πάνω απο ένα γκρεμό βάθους 300 μέτρων. Μόνος με το Θεό... Διαβάζει, κάνει χειρωνακτικές εργασίες και σώζει την ψυχή του.

"Είναι ένας Άγιος άνθρωπος, μια βιβλική μορφή, που όποιος τον γνωρίσει έχει ανοίξει ένα παράθυρο στον κόσμο της καλοσύνης και της αγάπης" είπε στον "Ρress Τime" ο πιλότος Γιώργος Βαζούρας που τον επισκέπτεται συχνά.

Ο πατέρας Ιωσήφ, ερημίτης του Αγίου Όρους, παρακολουθεί τις αερομαχίες στο Αιγαίο και ευλογεί τους πιλοτους των μαχητικών μας.
Απο το 1990 περίπου όλοι οι Έλληνες πιλότοι ύστερα απο κάθε εμπλοκή με τους Τούρκους πετάνε πάνω απο το Άγιο Όρος για να πάρουν την ευχή του σεβάσμιου γέροντα.

"Κάθε μέρα, όταν ακούω τον θόρυβο των αεροπλάνων, πετιέμαι απο το κελί μου. Βγαίνω έξω και κυματίζω την Ελληνική σημαία. Δακρύζω απο συγκίνηση, καθώς αυτά τα νέα παιδιά έρχονται πάντα ύστερα απο οποιαδήποτε αποστολή στο Αιγαίο να με χαιρετίσουν και να τους δώσω την ευχή μου".



Τα τέσσερα τουρκικά F-16 τρύπησαν σαν βέλη τα πυκνά σύννεφα και ξεχύθηκαν στον ουρανό του Αιγαίου. Μόλις πέρασαν στον Ελληνικό εναέριο χώρο, χωρίστηκαν σε ζευγάρια. Το πρώτο έστριψε δεξιά και κατευθύνθηκε προς τη Θάσο και τη Σαμοθράκη. Το δεύτερο συνέχισε σε ευθεία οριζόντια για τις Βόρειες Κυκλάδες (Άνδρο-Τήνο-Μύκονο). Στο Αρχηγείο Τακτικής Αεροπορίας στη Λάρισα είχε σημάνει ήδη συναγερμός. Απο την Αγχίαλο σηκώθηκαν τέσσερα Ελληνικά μαχητικά με κυβερνήτες έμπειρους σμηναγούς και υποσμηναγούς. Το καθημερινό... πανηγύρι μόλις άρχιζε.

Οι Τούρκοι αεροπόροι όταν αντιλήφθηκαν ότι οι διώκτες τους πλησίαζαν, ενώθηκαν στο βόρειο Αιγαίο μεταξύ της Λήμνου, του Αγίου Όρους και της Μυτιλήνης. Δεν ήθελαν απλώς να «παίξουν» αλλά να προκαλέσουν, αφου τα μαχητικά με την ημισέληνο στον ουρά ήταν οπλισμένα. Λίγα λεπτά αργότερα, στο θαλάσσιο χώρο νότια του Αγίου Όρους άρχιζε μια εικονική αερομαχία. Οι Έλληνες χειριστές, με αριστοτεχνικό τρόπο, «πήρε» ο καθένας απο έναν Τούρκο και πολύ σύντομα απέκτησαν επιχειρησιακό πλεονέκτημα. Δηλαδή, κατάφεραν να βρίσκονται πίσω τους σπρώχνοντάς τους ταυτόχρονα προς τα παράλια της Τουρκίας. Σε χαμηλό ύψος πάνω απο τη θάλασσα, με επικίνδυνους ελιγμούς και με τις μηχανές σε μέγιστη ισχύ, εξελίχθηκαν εντυπωσιακές «αερομαχίες», κλειστές στροφές και σφιξίματα που έμοιαζαν με τανάλιες.

Τα VHF με τη Λάρισα είχαν ανάψει. Εντολές και οδηγίες έδιναν κι έπαιρναν, και απο το ραντάρ του Χορτιάτη και της Λήμνου οι επιτελικοί αξιωματικοί της Πολεμικής Αεροπορίας χαμογελούσαν με ικανοποίηση, καθώς έβλεπαν τους Τούρκους να χάνουν σιγά-σιγα τη μάχη και να παίρνουν το δρόμο προς τις ακτές της Τουρκίας.

Τα τέσσερα Ελληνικά F-16, πρίν επιστρέψουν στη βάση τους, έκαναν ότι κάνουν τα τελευταία 13 χρόνια όλοι οι Ελληνες αεροπόροι... Πήγαν να πάρουν την ευχή απο τον προστάτη τους! Τον γέροντα Ιωσήφ, που απο το ησυχαστήριό του, στους γκρεμούς του Αγίου Όρους, παρακολουθούσε την αερομαχία με δάκρυα στα μάτια. Επικεφαλής του σχηματισμού ο αρχαιότερος σμηναγός και απο πίσω του τα υπόλοιπα 3 μαχητικά.

Ο μοναχός Ιωσήφ, σκαρφαλωμένος στα βράχια του ακρωτηρίου Άκραθος, με τον επικίνδυνο γκρεμό να χάσκει κάτω απο τα πόδια του, το?ς περίμενε. Στα χέρια του κρατούσε δύο τεράστιες σημαίες, τη γαλανόλευκη κι εκείνη του Βυζαντίου. Σε πολύ χαμηλό ύψος, τα Ελληνικά αεροπλάνα πέρασαν πάνω απο τον γκρεμό κουνώντας τα φτερά τους. Η φωνή του μοναχού χάθηκε απο το μουγκρητό των κινητήρων:

"Να έχετε την ευχή μου! Γυρίστε πίσω υγιείς και πάντα νικητές...". Οι σημαίες ανέμιζαν στον παγωμένο αέρα του Αιγαίου κι ο ερημίτης μοναχός έμεινε πάνω στα βράχια μέχρις ότου τα αεροπλάνα έγιναν κουκίδες και χάθηκαν στον ορίζοντα.

"Τους αγαπώ όλους σαν παιδιά μου. Κάποιους τους έχω γνωρίσει κι απο κοντά", μας είπε ο ερημίτης Ιωσήφ σε συνομιλία που είχαμε μαζί του. «Κάθε μέρα, όταν ακούσω το θόρυβο των αροπλάνων πετιέμαι απο το κελλί μου. Εδώ, στην ερημιά και την ησυχία του Άθω, οι θόρυβοι έρχονται απο πολύ μακριά. Βγαίνω έξω και κυματίζω την ελληνική σημαία. Δακρύζω απο συγκίνηση, καθώς αυτά τα νέα παιδιά έρχονται πάντα ύστερα απο οποιαδήποτε αποστολή στο Αιγαίο να με χαιρετίσουν και να τους δώσω την ευχή μου. Έχω παρακολουθήσει πάρα πολλές αερομαχίες. Έχω νιώσει φόβο και υπερηφάνια. Αλλά το συναίσθημα, έπειτα απο κάθε εμπλοκή να περνάνε πάνω απο το ησυχαστήριο μου για να με χαιρετίσουν, δεν περιγράφεται... Κάποιοι απο τους πιλότους ήρθαν ως εδω και με βρήκαν. Αγκαλιαστήκαμε, μιλήσαμε, μου άνοιξαν την καρδιά τους. Μου αποκάλυψαν τα προβλήματα τους. Νιώθω ότι με τα λόγια μου, που είναι λόγια του Θεού, θα γίνουν ακόμα πιο γενναίοι για να υπερασπίζονται πάντα την Ελλάδα μας».

Ο αρχηγός της Αεροπορίας, πτέραρχος Γιώργος Αυλωνίτης, είναι ένας απο τους αξιωματικούς που έχει συναντήσει τον μοναχό Ιωσήφ. Και όπως και οι υπόλοιποι, έχει εντυπωσιαστεί απο τον γαλήνιο χαρακτήρα του και τη σοφία των λόγων του. Οι πιλότοι απο όλες τις πολεμικές μοίρες έχουν στείλει στο ησυχαστήριο του ερημίτη ευχές, αναμνηστικα δώρα, αλλα πάνω απο όλα την αγάπη τους, γιατί ξέρουν ότι έπειτα απο μια δύσκολη πτήση με οποιονδήποτε καιρό πάνω απο το Αρχιπέλαγος, Ο σύγχρονος «προστάτης» τους θα βρίσκεται εκεί, πάνω στα βράχια, για να τους ευλογήσει και να τους εμψυχώσει...

Όσα κόβει το υπουργείο ας τα βάζουν τα blogs...

από τα σχόλια στο:
http://www.antinews.gr/?p=29544#comments
Κωνσταντινα says:
30/12/2009 at 6:00 pm

το παρακάτω κείμενο αναρτήθηκε στο ΥΠ.ΕΣ αλλά δεν πέρασε τον έλεγχο

από Konstantina – — 30 Δεκεμβρίου 2009 @ 14:47 Το σχόλιο σας θα δημοσιευθεί αφού γίνει ο σχετικός έλεγχος (moderation) από τους υπεύθυνους της δικτυακής διαβούλευσης, περισσότερα..

Τελικα ισως οι φιλοι που διαδιδουν φημες για λογοκρισια στο κατωφλι του 2010, απο την σοσιαλιστικη μας κυβερνηση στην αναρτηση των σχολιων, ισως λεω τελικα να μην διαδιδουν ακριβως φημες. Αναρωτιεμαι τι το προσβλητικο η υβριστικο βρηκατε στω κατωθι σχολιο μου και το «ξεχασατε» στο moderation.
Το οτι δινετε βημα να πουμε αποψεις ειναι καλο. Αλλα το μεγαλυτερο βημα που πρεπει να δωσετε, ειναι το δημοψηφισμα. Να δωσετε σε εμας τους Ελληνες του εξωτερικου ψηφο, το αρνηθηκατε. Γιατι αραγε..? Επισης για να γινοταν αυτο χρειαζοταν, και ακομα χρειαζεται να συμφωνησουν τα 2/3 της Βουλης.. Κατι δηλαδη που αφορα ΓΝΗΣΙΟΥΣ Ελληνες (αλλα μια μεριδα τους, οπως οι αποδημοι) απαιτει 200 βουλευτες. Κατι που αφορα ΟΛΟΥΣ τους Ελληνες, οπως το μεταναστευτικο, χρειαζεται απλη πλειοψηφια 151 βουλευτων..Ο καθενας ευκολα βγαζει συμπερασματα για την…δημοκρατια στην Ελλαδα. Α, και να μην το ξεχασω. κ.Παπανδρεου, διαφωνησατε ανοιχτα με τον κ.Σημιτη στο ζητημα της Συνθηκης της Λισσαβωνας και στη Βουλη ειπατε πως η Ελλαδα πρεπει να ανοιχτει στους Ελληνες με δημοψηφισματα σε καιρια θεματα. Απλη απορια.. φαγατε λωτο εκτοτε?

ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΑΥΤΟ, ΣΤΑΛΜΕΝΟ 2 ΦΟΡΕΣ, ΑΡΝΟΥΝΤΑΙ ΝΑ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΟΥΝ ΣΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΥΠ.ΕΣ.

Τα σχολια δικα σας φιλοι μου

http://www.greekalert.com/

Η τουρκική προπαγάνδα στη Θράκη βρίσκει… τοίχο!!!

Ένας γέρος αποστόμωσε τον Χατζηοσμάν
Οι πομάκοι αντιστέκονται στην Άγκυρα

Ένας γέρος, αγράμματος, με απλά λόγια αποστόμωσε την προσπάθεια εκτουρκισμού της Θράκης από την Άγκυρα. Η Ελληνική κυβέρνηση ακόμη ψάχνει να βρει πειστικά επιχειρήματα κατά του Ερντογάν!!!
Είναι γνωστό πως η Θράκη βρίσκεται υπό τον ασφυκτικό κλοιό της τουρκικής προπαγάνδας και των οργάνων της που κάτω από την καθοδήγηση του τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής, οργώνουν την ελληνική περιφέρεια προσπαθώντας να αλώσουν συνειδήσεις ελλήνων μουσουλμάνων και να επιβάλουν ποικιλοτρόπως τον τουρκισμό ως ιδέα και τρόπο ζωής.
Μέσα σε αυτά τα πλαίσια έχει δημιουργηθεί μία πυραμίδα ιεραρχίας, με κατανεμημένους ρόλους και με συγκεκριμένες –αναλόγως της θέσης στην πυραμίδα- δράσεις. Όμως, οι εξορμήσεις επιφανών στελεχών, είτε της Συμβουλευτικής Επιτροπής είτε βουλευτών ή ακόμη και του ιδίου του τούρκου προξένου κ. Σαρνίτς, έχουν περάσει πλέον στην καθημερινότητα και πολλές φορές οι πράκτορες της Άγκυρας βρίσκονται αντιμέτωποι με την σκληρή αλήθεια και διαπιστώνουν με μεγάλη τους πικρία πως η Θράκη συνεχίζει να είναι ελληνική…!
Έτσι πρόσφατα, ο κύριος Αχμέτ Χατζηοσμάν, βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Ροδόπης, βρέθηκε μέσα στα πλαίσια των δράσεών τους υπέρ της Άγκυρας, βρέθηκε στην Κοινότητα της Οργάνης και συγκεκριμένα στο πομακικό χωριό Κύμη, όπου προσπάθησε με ποικίλες προτροπές να πείσει τους κατοίκους του χωριού να σταματήσουν να στέλνουν τα παιδιά του στο δημόσιο νηπιαγωγείο, το οποίο λειτουργεί τα τελευταία δύο χρόνια στο χωριό!
Βασικό επιχείρημα του βουλευτή του ΠΑΣΟΚ ήταν πως τα παιδιά δεν μαθαίνουν τα τούρκικα και γι αυτό οι γονείς τους πρέπει να ζητήσουν την δημιουργία δίγλωσσου νηπιαγωγείου, όπου τα Πομακόπουλα του χωριού θα μπορούν να διδάσκονται εκτός της ελληνικής και την τουρκική γλώσσα!!! Φυσικά, η παρερμηνεία εκ μέρους του κυρίου Χατζηοσμάν, όσον αφορά τον ρόλο του βουλευτή, είναι δεδομένη, αφού πιθανότατα δεν τον ενδιαφέρει να ασχοληθεί και να εργαστεί για την επίλυση των πραγματικών προβλημάτων που έχει το συγκεκριμένο χωριό. Ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ δεν ενδιαφέρεται για ασφαλτόστρωση του οδικού δικτύου, ούτε φυσικά για την ύδρευση του χωριού… Δεν τον ενδιαφέρει φυσικά να συζητήσει με τους κατοίκους και να νιώσει τα προβλήματά τους ή να τους ακούσει να του μιλάνε για την ποιοτική αναβάθμιση της εκπαίδευσης των παιδιών τους… Ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, κύριος Χατζηοσμάν, τρέχει να εκτελέσει τις εντολές του πρόξενου και της Άγκυρας και, όπως μας δήλωσαν κάτοικοι του χωριού, ζητά από τους κατοίκους να καταστρέψουν τα παιδιά τους στέλνοντάς τα σε δίγλωσσο νηπιαγωγείο!
Μέσα όμως από την πίεση που άσκησε ο ορκισμένος (να υπηρετεί τα συμφέροντα της Ελλάδας) βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, ξαφνικά δέχθηκε μία απάντηση-ερώτηση από έναν αγράμματο γέροντα, ο οποίος με απόλυτη ηρεμία απευθυνόμενος στον κοστουμαρισμένο βουλευτή του ΠΑΣΟΚ, τον ρώτησε: «Τα δικά σου παιδιά σε ποιο σχολείο πήγαν;»
Στο σημείο αυτό, ο κύριος Χατζηοσμάν έχασε το χρώμα του αλλά και τα λόγια του. Ξεψυχισμένα, με φωνή που μόλις ακούστηκε, ομολόγησε πως τα δικά του παιδιά πήγαν και σε Ελληνικό σχολείο!!! Φυσικά, ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ ένιωσε πως εκείνη τη στιγμή ήταν προτιμότερο να ανοίξει η γη και να τον καταπιεί, αλλά τα χειρότερα δεν είχαν έρθει ακόμη…
Ο ίδιος αγράμματος γέροντας, αφού τον κοίταξε προσεκτικά, αναρωτήθηκε απευθυνόμενος προς τον κύριο Χατζηοσμάν και δείχνοντας τον διπλανό του: «Για ποιόν λόγο λοιπόν να μην στείλει κι αυτός το παιδί του στο δημόσιο νηπιαγωγείο και να στερηθούν τα δικά του παιδιά την μόρφωση που έχουν τα δικά σου παιδιά;». Όσο φυσική ήταν η ερώτηση του αγράμματου γέροντα, άλλο τόσο φυσική ήταν η αντίδραση του βουλευτή του ΠΑΣΟΚ, ο οποίος άρχισε να… μασάει τα λόγια του!!! (μαθημένος στη μάσα, βλέπετε…).
Φυσικά, ο κύριος Χατζηοσμάν μετά από αυτό έφυγε σαν να τον είχαν @έσει και οι κάτοικοι του χωριού, αφού πήραν τις απαντήσεις που… περίμεναν, συνέχισαν να στέλνουν τα παιδιά τους στο δημόσιο ελληνικό νηπιαγωγείο, γνωρίζοντας πως οι «επισκέψεις» δεν πρόκειται να σταματήσουν, όπως δεν πρόκειται να σταματήσουν οι «ειδικοί» του προξενείου τις προσπάθειές τους για τον εκτουρκισμό των παιδιών τους. Σε αυτή τους την αγωνία, οι πομάκοι της Θράκης περιμένουν κάποια συμπαράσταση από την ελληνική πολιτεία, η οποία όμως έχει βάλει σαν προτεραιότητα την «πράσινη ανάπτυξη» και δεν δείχνει διαθέσεις να ασχοληθεί μαζί τους παρά μόνο εάν η τουρκική προπαγάνδα τους καταστήσει… «φυτά»…
Αλήθεια, μήπως θα πρέπει να αναρωτηθούμε κατά πόσο εκπροσωπεί το ΠΑΣΟΚ ο κύριος Χατζηοσμάν σε αυτές του τις εξορμήσεις εκτουρκισμού ελλήνων μουσουλμάνων; Και εάν δεν εκπροσωπεί τον Γιώργο Παπανδρέου γιατί συνεχίζει ατιμώρητος ο κύριος Χατζηοσμάν την ανθελληνική του δράση;
Κωνσταντίνοs

http://kostasxan.blogspot.com/2009/12/blog-post_7321.html

Το ξέσπασμα του Μίκη Θεοδωράκη στον Στέφανο Ληναίο

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΚΑΤΑΠΕΛΤΗΣ

"Σ’ αυτή την ιστορική καμπή που βρισκόμαστε, τρία είναι τα κύρια μέτωπα στα οποία οφείλουμε να πάρουμε σαφή στάση:
Το πρώτο αφορά την Κύπρο και το σχέδιο Ανάν. Το δεύτερο αφορά τα Σκόπια και το όνομα «Μακεδονία». Και το τρίτο την υπεράσπιση της ελληνικότητας μπροστά στην επίθεση που δέχεται από ελληνικές και διεθνείς οργανωμένες δυνάμεις.

1) Κύπρος: Παρά το ότι ο ελληνοκυπριακός λαός απέρριψε το Σχέδιο Ανάν με μεγάλη πλειροψηφία (70%), εν τούτοις τόσο μέσα στην Κύπρο όσο και στην Ελλάδα υπάρχουν πρόσωπα και δυνάμεις που συνωμοτούν, ώστε με την δημιουργία καταλλήλων συνθηκών να το επιβάλουν τελικά, μιας και η επικράτησή του εξακολουθεί να αποτελεί βασικό στόχο της πολιτικής των ΗΠΑ, που θέλουν μ’ αυτόν τον τρόπο να εξασφαλίσουν ένα σημαντικό στρατηγικό έρεισμα για τα άμεσα και μακροπρόθεσμα σχέδιά τους στην Μέση Ανατολή.



Είναι ανάγκη λοιπόν να βρεθεί ένας τρόπος, ώστε να ακουστεί η φωνή της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού που δεν συμφωνεί στην εφαρμογή αυτού του Σχεδίου, το οποίο είναι αντίθετο με τα συμφέροντα της Κύπρου και ειδικότερα των Ελληνοκυπρίων, που αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα του Ελληνικού Έθνους.



2) Σκόπια: Δεν θα πρέπει να έχει για μας καμμιά απολύτως σημασία το γεγονός ότι τα έχουν ήδη αναγνωρίσει με το όνομά τους πολλά κράτη δια διάφορους εμφανείς λόγους. Στην πραγματικότητα όσοι το κάνουν, αγνοούν ή και περιφρονούν την ιστορική αλήθεια. Άγνοια ασυγχώρητη, που οδηγεί στην ουσιαστική γελοιοποίησή τους. Το γεγονός και μόνο ότι έτσι θα νομίζουν ότι με την επιλογή τους αυτή θα συνυπάρχουν με τα τρισέγγονα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, θα αποτελεί γι’ αυτούς αιτία χλευασμού και υποτίμησης της σοβαρότητάς τους. Και υποθέτουμε ότι είναι περιττό να επαναλάβουμε εδώ τα λόγια του ίδιου του πρώην Προέδρου των Σκοπίων κ. Γκλιγκόρωφ, ότι δηλαδή οι Σκοπιανοί είναι Σλαύοι , η εθνικότητά τους Σλαυική και η γλώσσα τους ένα μείγμα Σλαυικής και Βουλγαρικής διαλέκτου.



Εκείνο όμως που θα πρέπει να μας αφορά ως Έλληνες, είναι το γεγονός ότι ορισμένοι ηγέτες των Σκοπιανών αποφάσισαν να εκμεταλλευτούν το όνομα «Μακεδονία», ανακηρύσσοντας τον εαυτό τους ως μοναδικούς απογόνους-κληρονόμους της αρχαίας Μακεδονίας, του Φιλίππου και του Μεγάλου Αλεξάνδρου και με το εύρημα της «Μακεδονίας του Αιγαίου» να διεκδικούν χωρίς ντροπή τα εδάφη της σημερινής ελληνικής Μακεδονίας από δύση σε ανατολή χαράζοντας σαν σύνορα στον νότο τις

παρυφές του Ολύμπου! Φτάνουν στο σημείο μάλιστα να διατείνονται ότι η Θεσσαλονίκη, που την προορίζουν ως πρωτεύουσά τους, βρίσκεται σήμερα υπό ελληνική κατοχή!
Πρόκειται για ένα βλακώδες, αισχρό και προσβλητικό παραλήρημα, απέναντι στο οποίο το μόνο που ταιριάζει σ’ έναν υπεύθυνο λαό και ένα υπεύθυνο κράτος είναι η απόλυτη περιφρόνησή. Που σημαίνει ότι δεν δεχόμαστε καμμιά σχέση και ακόμα πιο πολύ καμμιά συζήτηση μαζί τους. Είτε μόνοι μας είτε με τη μεσολάβηση του

ΟΗΕ όπως γίνεται σήμερα. Και το μόνο που οφείλουμε να πράξουμε είναι να δηλώσουμε καθαρά ότι εμείς δεν πρόκειται ποτέ να τους χαρίσουμε το όνομα «Μακεδονία» και ότι δεν θέλουμε να έχουμε καμμιά σχέση οικονομική και διπλωματική μαζί τους. Κλείνουμε τα σύνορα. Και δεν καταδεχόμαστε ούτε να τους εμποδίσουμε να μπουν στην αγκαλιά του ΝΑΤΟ και της Ευρώπης, που τόσο πολύ επιθυμεί την παρουσία ανάμεσά τους των γνήσιων απογόνων του … Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ας τους χαίρονται λοιπόν, μιας και στην πραγματικότητα απολαμβάνουν την πλήρη εύνοια των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, που έχουν ήδη μεταβάλει μαζί με το Κόσοβο και τα μισά Σκόπια σε μια από τις μεγαλύτερες στρατιωτικές τους βάσεις στον κόσμο. Με άλλα λόγια αποτελούν ήδη ένα στρατηγικής σημασίας προτεκτοράτο των ΗΠΑ και για τον λόγο αυτόν οι απειλές τους με στόχο τα εδάφη μας θα πρέπει να ληφθούν σοβαρά υπ’ όψιν.
Μετά από όλα αυτά η συμμετοχή μας στις διαδικασίες που μας επιβάλλονται άνωθεν για δήθεν σύνθετες ονομασίες για όλες τις χρήσεις και πράσινα άλογα -γιατί αυτό που θα γίνει τελικά είναι να παραμείνει το όνομα «Μακεδονία»- αποτελεί απαράδεκτη υποχώρηση, που θίγει την σοβαρότητα και την αξιοπρέπειά μας. Πρέπει να σκεφτούμε σοβαρά ότι.η στάση αυτή δεν ταιριάζει σε λαούς όπως ο δικός μας, που είχε το θάρρος να αντιταχθεί στους ισχυρούς σε δύσκολες και κρίσιμες περιόδους προστατεύοντας την ιστορία του, την τιμή και την υπερηφάνεια του.



3) Το τρίτο και σημαντικότερο εθνικό πρόβλημα που θα πρέπει να μας απασχολήσει, είναι η αποκάλυψη και καταγγελία στον ελληνικό λαό των κύκλων, ομάδων και οργανώσεων που σε συνεργασία με διεθνείς οργανισμούς επιδιώκουν την κατεδάφιση της ελληνικότητας. Μεταξύ των διεθνών οργανώσεων πρωτεύοντα ρόλο έπαιξε το «Ίδρυμα Σόρος», που συγκαταλέγεται μεταξύ εκείνων των δυνάμεων που αποφάσισαν την διάλυση της Γιουγκοσλαυίας, τον πόλεμο στην Γεωργία και την αποσύνθεσή της, την υποταγή στη Δύση της Ουκρανίας και που σήμερα αναμοχλεύουν τους εθνικισμούς στην Αλβανία προετοιμάζοντας το όραμα για την Μεγάλη Αλβανία με τη δημιουργία του Κοσόβου και με στόχο την Ήπειρο (Τσαμουριά) αλλά και στα Σκόπια με την ενίσχυση της προβολής της «Μακεδονίας του Αιγαίου».
Όσον αφορά τη χώρα μας, με στόχο το...

χτύπημα της ελληνικότητας αποβλέπουν στην αποδιοργάνωση της συνοχής του ελληνικού έθνους ξεκινώντας από την παραμόρφωση ιδιαίτερα της σύγχρονης ιστορίας μας -πριν, κατά και μετά την επανάσταση του 1821- και την εξάλειψη του ελληνικού πολιτισμού, παραδοσιακού και σύγχρονου.
Ορισμένοι Έλληνες, ουσιαστικοί πράκτορες αυτών των ύποπτων διεθνών οργανώσεων εργάζονται εδώ και πολύ καιρό συστηματικά. Έχουν διεισδύσει μέσα στους πλέον σημαντικούς και ευπαθείς τομείς της κοινωνικής μας ζωής, όπως η Παιδεία, η εξωτερική πολιτική, τα ΜΜΕ, καθώς και στους κομματικούς χώρους έχοντας ήδη κατορθώσει να σταθεροποιήσουν ένα σημαντικό προγεφύρωμα με την οικονομική ενίσχυση των ξένων και στηριζόμενοι στην άγνοια των πολλών και στην αποσιώπηση εκ μέρους των οπορτουνιστών έχουν ήδη προξενήσει μεγάλες βλάβες στην παραδοσιακή συνοχή του λαού μας τουλάχιστον ως προς τις παραδοσιακές του αξίες, που τον έκαναν να είναι αυτός που είναι. Σε πείσμα όλων των δεινών που κατά καιρούς δοκιμάζουν την αντοχή του.
Επομένως η καλλιέργεια του πατριωτισμού αποτελεί σήμερα τη μοναδική απάντηση, ώστε ο λαός μας να μπορέσει να αποκρούσει ενημερωμένος, ενωμένος και άγρυπνος αυτό το σατανικό σχέδιο ξεσκεπάζοντας και απομονώνοντας τους εχθρούς του, όποιοι και αν είναι και όπου κι αν βρίσκονται.
Αρκετά κοιμηθήκαμε έως τώρα. Καιρός να ξυπνήσουμε, να εγερθούμε, να εξεγερθούμε και ενωμένοι να αντιμετωπίσουμε όπως αρμόζει τους μεγάλους κινδύνους που απειλούν την ιστορία, τον πολιτισμό, το ήθος, τις παραδόσεις και τελικά την ακεραιότητά μας.

Αθήνα, 21.12.2009

Μίκης Θεοδωράκης

Υ.Γ: Η επιστολή εστάλη στον γνωστό μας ηθοποιό και άνθρωπο των γραμμάτων Στέφανο Ληναίο

stefan28@ontelecoms.gr,, www.thealpha.gr,

The Revolutionary Pleasure of
Thinking for Yourself

by various anonymous authors

1

Those who assume (often unconsciously) that it is impossible to achieve their life's desires-and, thus, that it is futile to fight for themselves--usually end up fighting for an ideal or cause instead. They may appear to engage in self-directed activity, but in reality they have accepted alienation from their desires as a way of life. All subjugations of personal desires to the dictates of a cause or ideology are reactionary no matter how "revolutionary" the actions arising from such subjugations may appear.

Yet, one of the great secrets of our miserable, yet potentially marvelous time, is that thinking can be a pleasure. Despite the suffocating effect of the dominant religious and political ideologies, many individuals do learn to think for themselves; and by doing so--by actively, critically thinking for themselves, rather than by passively accepting pre-digested opinions--they reclaim their minds as their own.

This is a manual for those who wish to think for themselves, a manual for creation of a personally (rather than ideologically) constructed body of critical thought for your own use, a body of thought which will help you to understand why your life is the way it is and why the world is the way it is. More importantly, as you construct your own theory, you will also develop a practice: a method to get what you want for your own life. Theory, then, must be either practical--a guide to action--or it will be nothing, nothing but an aquarium of ideas, a contemplative interpretation of the world. The realm of ideas divorced from actions is the eternal waiting room of unrealized desires. Forming your own practical theory, what could be called "self-theory," is intimately connected to achieving the realization of your desires.

Therefore, constructing your self-theory is a revolutionary pleasure. It is both a destructive and constructive pleasure, because you are creating a practical theory--one tied to action--for the destruction and reconstruction of this society. It is a theory of adventure, because it is based on what you want from life and on devising the means necessary to achieve it. It is as erotic and humorous as an authentic revolution.

2

Any system of ideas with an abstraction at its center--an abstraction which assigns you a role or duties--is an ideology. An ideology provides those who accept it with a false consciousness, a necessary component of which is other-directedness. This leads those who accept the ideology to behave as "objects" rather than "subjects," to allow themselves to be used rather than to act to attain their own desires. The various ideologies are all structured around different abstractions, yet all serve the interests of a dominant (or aspiring dominant) class by giving individuals (though the term hardly seems appropriate--"members of the herd" is perhaps more accurate) a sense of purpose in sacrifice, suffering, and submission.

Religious ideology is the oldest example: the fantastic projection called "God" is the Supreme Subject of the cosmos, acting on every human being as "His" object.

In the "scientific" and "democratic" ideologies of "free enterprise," capital investment is the "productive" subject directing world history--the "invisible hand" guiding human development. In order to prosper, the early capitalists had to attack and weaken the power that religious ideology once held. They exposed the mystification of the religious world and replaced it with the mystification of technology and commodity capitalism, wherein Profit becomes the Supreme Subject of the cosmos.

The 57 varieties of leninism are "revolutionary" ideologies in which the Party is the rightful subject entitled to dictate world history by leading its object--you, the proletariat--to the promised land through replacement of the corporate-capitalist "free enterprise" apparatus with a state-capitalist leninist apparatus.

The many other varieties of dominant ideologies can be seen daily. The new forms of religious mysticism help to preserve the status quo in a round about way. They provide a cheap and tidy way to obscure the vacuousness of daily life and, like drugs, make it easier to live, or rather exist, with this emptiness--and so prevent us from recognizing our real roles in the functioning of the socio-economic system.

All of these ideologies differ in the specific sacrifices they demand of you, the object, but all are structured in the same way. All demand an inversion of subject and object; things, abstractions, take on the human attributes of power and will, while human beings become things, tools to be used in the service of these abstractions (God, the dictatorship of the proletariat, the fatherland, etc., etc.). Ideology is upside down self-theory. It fosters acceptance of the separation of our narrow, daily lives from a world that appears totally beyond our control. Ideology offers us only a voyeur's relationship with the life of the world.

All abstraction-based ideologies demand duty, sacrifice for the cause; and every such ideology serves to protect the dominant social order. Authorities whose power depends upon docility must deny us our subjectivity, our conscious will to act for our own desires. Such denial comes in the form of demands for sacrifices for "the common good," "the national interest," "the war effort," "the revolution,".....

3

We rid ourselves of the blinders of ideology by constantly asking ourselves: How do I feel? How's my life? What do I want? Am I getting what I want? If not, why not? This is being conscious of the commonplace, being aware of your everyday routine. That real life exists--life in which you are active, a subject acting to achieve your desires--is a public secret that becomes less secret every day, as the breakdown of daily life constructed around abstraction-based ideologies becomes more and more obvious.

4

The creation of self-theory is based on thinking for yourself, on being fully conscious of your desires and of their validity. Authentic "consciousness raising" can only be the "raising" of people's thinking to the level of positive (non-guilty) self-consciousness, free of imposed morality in all its forms. This type of consciousness can be termed "radical subjectivity."

Conversely, what many leftists, therapy mongers, racism awareness trainers, and sisterizers term "consciousness raising" is the practice of beating people into unconsciousness with guilt-inducing, ideological billyclubs.

The path from self-negation to self-affirmation passes through point zero, the capital city of nihilism. This is the windswept still point in social space and time, the social limbo in which one recognizes that there is no real life in one's daily existence. A nihilist knows the difference between surviving and living.

Nihilists reverse their perspectives on their lives and the world. Nothing is true for them but their desires, their will to be. They reject all ideology in their hatred for the miserable social relations in modern society. From this reversed perspective they clearly see the upside-down world of commodity capitalism in which subject and object are inverted, and people and abstract concepts are converted into things, commodities to be sold. They see daily life as a theatrical landscape in which "everyone has their price," God (via televangelism) and happiness (smile buttons) become commodities, radio stations say they love you, and detergents have compassion for your hands.

Daily conversation offers sedatives such as, "You can't always get what you want," "Life has its ups and downs," and other cliches of the secular religion of survival. "Common sense" is just the non-sense of common alienation. Every day people are denied (and deny themselves) an authentic life and are sold back its representation.

Nihilists constantly feel the urge to destroy the system which destroys them. They cannot go on living as they are. Soon, most realize that they must devise a coherent set of tactics in order to transform the world.

But if a nihilist does not recognize the possibility for the transformation of the world, his or her subjective rage will ossify into a role: the suicide, the solitary murderer, the street hoodlum-vandal, the neo-dadaist, the professional mental patient... all seeking compensation for a life of dead time.

The nihilists' mistake is that they do not realize that there are other nihilists with whom they can work. Consequently, they assume that participation in a collective project of self-realization is impossible.

5

This project of collective self-realization, the changing of life itself through the transformation of social relations, can properly be termed "politics." Politics, however, also signifies a mystified, separate category of human activity, an isolated interest with its own specialists--politicians, political consultants, etc. It is possible to be interested (or not) in this type of politics just as it is possible to be interested (or not) in football, stamp collecting, music, or fashion. What people see as "politics" today is the social falsification of the project of collective self-realization; it has become a spectacle and a parody. And that suits those in power just fine.

Authentic collective self-realization is the revolutionary project. It is the collective transformation of social relations and the natural world according to the desires of all participants.

Similarly, "therapy" at present usually refers to attempts to "help" individuals "adjust" to their restrictive social roles and to the banality of daily life. Authentic therapy involves changing one's own life by changing the nature of social life. Therapy must be social if it is to be of any real consequence. Social therapy (the healing of society) and individual therapy (the healing of the individual) are linked together: each requires the other, each is a necessary part of the other.

For example, in present day society we are expected to repress our real feelings and play a role. This is called "playing a part in society" (how revealing that phrase is). Individuals put on "character armor" --a steel-like suit comprised of role playing, posing, and concealing one's desires as a defense against other individuals. Transforming social relations and surpassing the role-playing game requires the conscious decision of most if not all individuals to shed these roles and truly communicate; therefore, the end of individual role playing is directly related to the end of social role playing.

6

To think actively, critically, is to make your life--as it is now, and as you want it to be--the center of your thinking. This positive self-centering is accomplished by a continuous assault on externals, on the false issues ("support our troops"), false conflicts (e.g., those arising from notions of racial "superiority"), false identities ("American," "patriot," "Catholic," "white Christian"), and false dichotomies ("economic survival" versus "a clean environment") which permeate social life.

People are kept from analyzing the basic nature, the totality, of everyday life by the media focus--including "consumer" surveys and public opinion polls--on mere details: the spectacular trifles, the phony controversies, and ridiculous scandals. Are you for or against trade unions, cruise missiles, identity cards? What's your opinion of soft drugs, jogging, UFOs, progressive taxation, Michael Jackson's latest nose job, the royal family's sexual relations?

These are diversions, false issues. The only issue for us is how we live. There's an old Jewish saying, "If you have only two alternatives, then choose the third." It impels people to search for new perspectives. We can see the artificiality of false dichotomies by searching for that "third choice."

Being conscious that there is a third choice allows us to refuse to choose between two supposedly opposite, but equally repulsive, possibilities which are presented to us as the only possible choices. In its simplest form, this "third choice" consciousness is expressed by the person brought to trial for armed robbery and asked, "Do you plead guilty or not guilty?" "I'm hungry and unemployed," she replies. A more theoretical, but equally classic, illustration of this consciousness is the refusal to choose between the corporate-capitalist ruling classes of the West and the state-capitalist ruling classes of what's left of the Eastern bloc. All we need to do is to look at the basic social relations of production in the USA and Europe on the one hand, and China, North Korea, and Cuba on the other, to see that they are essentially the same: over there, as here, the vast majority work for a wage or salary in exchange for giving up control over their life's work, control over both what they produce and how they produce it. And, of course, what they produce in both East and West is then sold back to them as commodities.

In the West, the surplus value, or the value produced over and above the value of the workers' wages, is the property of the corporate management and stockholders, who keep up a show of domestic competition. In the East, the surplus value is the property of the state bureaucracy, which does not permit domestic competition. Big difference.

Like the false issues and false conflicts cited above, false questions are used to distract us from living in the present, from seeing the totality of existence. One example is the stupid conversational question, "What's your philosophy of life?" It poses an abstract concept of "life" that has nothing to do with real life because it ignores the fact that "living" is exactly what we are doing at the present moment, and our "philosophy of life" is clearly revealed by our actions.

False identities are perhaps an even more potent form of mystification. In the absence of real community, people cling to all kinds of phony social identities--they contemplate and attempt to emulate a huge variety of roles presented to them in school, church, and, especially, the "entertainment" media. These social identities can be ethnic ("Italian- American"), residential ("New Yorker"), nationalistic ("patriot"), sexual ("gay"), cultural ("Giants fan"), and so on; but all are rooted in a common desire for affiliation, for belonging.

Obviously being "black" is a much more real identification than being a "Giants fan," but beyond a certain point, such an identification only serves to mask one's real position in society; and in order to recognize that real position, you have to reject the false identities, false conflicts, and false dichotomies, and begin with yourself as the center. From there you can examine the material basis of your life, stripped of mystification.

An example: Suppose that you want a cup of coffee from the vending machine at work. First, there is the cup of coffee itself: that involves the workers on the coffee plantation, the ones on the sugar plantation and in the refineries, the ones in the paper mill, and so on. Then you have the workers who made the different parts of the vending machine and the ones who assembled it. Then the ones who extracted the iron ore and bauxite, smelted the steel, and work for the electric utility which supplies power to the machine. Then all the workers who transported the coffee, cups, and machine. Then the clerks, typists, and communication workers who coordinated the production and transportation. Finally, you have all the workers who produced all the other things necessary for the other ones to survive. That gives you a direct material relationship to several million people, in fact, to the immense majority of the world's population. They produce your life, and you help to produce theirs. In this light, all artificial group identities and special group interests fade into insignificance. Imagine the potential enrichment of your life that at present is locked up in the frustrated creativity of these millions of workers, held back by obsolete and exhausting methods of production, strangled by lack of control over their own productivity, warped by the insane rationale of capital-accumulation which pits one against all and makes life a mad scramble for economic survival. Here we begin to discover a real social identity--in people all over the world who are fighting to win control over their own lives we find ourselves.

Those who have a vested interested in the political and economic status quo continually present us with false choices, that is, with choices which preserve their power ("Vote Democratic!"/"Vote Republican! "--"But Vote!"). We are constantly being asked to choose sides in false conflicts. Governments, corporations, political parties, and propagandists of all kinds constantly present us with "choices" that are no choice at all. We are given the illusion of choice, but as long as those in power control what our "choices" will be ("choices" which we perceive as the only alternatives available to us), they will also control the outcome of our "decisions."

The new moralists love to tell those of us in the rich West how we will "have to make sacrifices," how we "exploit the starving children of the Third World." The choice we are given is between sacrificial altruism or narrow individualism. (Charities cash in on the resulting guilt.) Yes, by living in the rich, wasteful West we do exploit the poor of the Third World--but not personally, not deliberately. We can make some changes in our lives, boycott, make sacrifices, but the effects are marginal. We become aware of the false conflict with which we've been presented when we realize that under the global socio-economic system we, as individuals, are locked into our roles as "exploiters" just as others are locked into their global roles as the exploited. We have a role, but little power to change it--at least individually. Therefore, we reject the false choice of "sacrifice or selfishness" by calling for the destruction of the global social system whose existence forces that decision upon us. Tinkering with the system, or offering token sacrifices, or calling for "a little less selfishness," simply won't do. Charities and reformers never go beyond such false choices as "sacrifice" or "selfishness"--but if any true social progress is to be made, the rest of us must do so.

Those in power continually use such falsifications to divert and disempower us. By spreading myths like, "If we shared it all there wouldn't be enough to go around," they attempt to deny the existence of any real choices and to hide from us the fact that the material preconditions for social revolution already exist.

7

Any journey toward self-demystification must avoid the twin quagmires of absolutism and cynicism.

Absolutism is the total acceptance or rejection of all components of particular ideologies, or indeed, of any set of ideas or concepts. An absolutist cannot see any choice other than complete acceptance or complete rejection; s/he sees things purely as good or bad, black or white. The absolutist wanders along the shelves of the ideological supermarket looking for the ideal commodity, and then buys it lock, stock and barrel. But the ideological supermarket--like any supermarket--is fit only for looting. It is of more practical use to us to move along the shelves, rip open the packets, take out what looks authentic and useful, and dump the rest.

Cynicism is a reaction to a world dominated by ideology and "morality." Faced with conflicting ideologies, the cynic says, "A plague on both your houses." The cynic is as much a consumer as the absolutist, but one who has given up hope of finding the ideal commodity.

8

The process of constructive thinking is a process of continually adding to and modifying one's current body of self-theory as well as resolving contradictions between one's new thoughts and perceptions and one's previous beliefs. The resulting synthesis is thus more than the sum of its parts.

This synthetic method of constructing a theory is counter to the eclectic method in which one collects a rag bag of favorite bits from favorite ideologies without ever confronting the resulting contradictions. Modern examples include "anarcho-capitalism," "christian marxism," and liberalism in general.

If we are continually conscious of how we want to live, we can critically appropriate from anything: ideologies, culture critics, technoratic experts, sociological studies, even mystics (though the pickings will probably be slim). All the rubbish of the old world can be scavenged for useful material by those who want to reconstruct it.

9

The nature of modern society, unified globally through its capitalist economic system, makes necessary a self-theory which criticizes all areas in which socio-economic domination exists (i.e., both the corporate capitalism of the "free" world and the state capitalism of the "communist" world) as well as all forms of alienation (sexual poverty, enforced participation in the rat race for survival, etc.). In other words, we need a critique of the totality of daily existence from the perspective of the totality of our desires.

Opposed to this project are all the politicians and bureaucrats, preachers and gurus, city planners and policemen, reformers and leninists, central committees and censors, corporate managers and union honchos, male supremacists and feminist ideologues, landlords and eco-capitalists who work to subordinate individual desires to that hideous abstraction, "the common good," of which they are the supposed guardians. They are all forces of the old world-bosses, priests, and other creeps who have something to lose if people extend the game of seizing back their minds into seizing back their lives.

Revolutionary theory and abstraction-based ideologies are enemies, and every politically conscious person knows it.

10

By now it should be obvious that self-demystification and the creation of our own revolutionary theory do not eradicate our alienation; "the world," with its capitalist economic relations permeating every aspect of life, goes on and is reproduced every day with the acquiescence and assistance of billions of people.

Although this text has the creation of self-theory as its focus, we do not mean to imply that revolutionary theory can exist separately from revolutionary practice. In order to be consequential, to effectively reconstruct the world, practice must be based in theory, and theory must be realized in practice. The revolutionary project of ending alienation and transforming social relations requires that one's theory be nothing other than a theory of practice, realized in what we do and how we live. Otherwise theory will degenerate into an impotent contemplation of the world, and ultimately into a survival mechanism--an intellectual armor that acts as a buffer between the daily world and oneself. And if revolutionary practice is not the practice of revolutionary theory, it degenerates into, at best, altruistic militantism--"revolutionary" activity as one's social duty or role. At worst, it degenerates into pure gangsterism.

We don't strive for a coherent theory purely as an end in itself. For us, the value of coherency is that it makes it easier to think critically and effectively. For example, it's easier to understand future developments in social control if you have a coherent understanding of present-day social control ideologies and techniques.

Having a coherent theory makes it easier to put into practice your strategy for realizing your desires.

11

In the process of constructing self-theory, the last theories that must be dealt with (one hesitates to call them "ideologies," as they are not based in abstractions with their accompanying "shoulds" and "duties") are the ones that have the most resemblance to revolutionary self-theory. These are situationism and syndicalism.

The Situationist International (1958-1971) was an organization of theoretically oriented, ultra-left, European (especially French) marxists. Many believe, as did the original author(s) of this essay, that the situationists "made an immense contribution to revolutionary theory." That evaluation is, however, overly generous. Virtually all of the key insights attributed to situationist writers can be found in the works of earlier anarchists, social democrats, and philosphers such as Alexander Berkman, Emma Goldman, Oscar Wilde, George Bernard Shaw, Wilhelm Reich and Friedrich Nietzsche (though the insights in question were scattered and often were not developed with the rigor found in the better situationist texts). The primary reason that this is not widely recognized is that most of the early situationists and their followers came from marxist backgrounds and were simply not familiar with the vast body of non-marxist progressive writings produced in prior decades; and the younger situationist followers often have had very little in the way of political experience and are as unfamiliar with early progressive literature as were their marxist predecessors.

A secondary reason for the overestimation of the importance of the situationists is that situationism is a French ideology utilizing an arcane marxist-derived jargon ('poverty of...,' 'society of the spectacle,' 'reification,' 'dialectical,' etc., etc.); as well, virtually all situationist texts are written in a very difficult to follow, jargon-ridden, muddy style--which makes them inaccessible to most people. Thus, situationism has a great deal of snob appeal for those with intellectual pretensions. Once you've mastered the jargon and read (or claim to have read) the key (one is tempted to say "sacred") texts, you certainly at least appear to be an intellectual. Thus it's not surprising that "situationist" poseurs, 1atched as they are to their "situationist" roles and "intellectual" pretensions, often have little regard for truth and regard decent human behavior as "bourgeois"; it follows, then, that in political controversies they often resort to deliberate distortions, fabrications, and ad hominem attacks upon those who have the temerity to criticize their ideas. (Some, incredibly, have even used the slogan, 'the personal is political,' as an excuse for scurrilous personal attacks.) The destructive-and ultimately self~defeating~effects of these vicious tactics are so obvious as to need no further comment.

But perhaps the most critical~weakness of situationism is that it offers no coherent method for "getting from here to there," that is, from "the society of the spectacle" to the free society.

Having said this, it should be added that the great virtue of the situationist writers was that they presented their insights in a more or less coherent manner and expounded upon them at length. (The qualifer "more or less" is used due to the very low quality, stylistically, of almost all situationist texts.) At its best, situationist theory offered a critique of "spectacular" society, that is, society in which people are reduced to the level of passive observers and consumers rather than active participants. It made an extensive critique of how both ideology and commodification turn people into passive, alienated observers of their own lives. Thus, situationist theory is a body of critical thought which can be incorporated into one's own self-theory--but nothing more. Anything more--the unquestioning acceptance of situationist theories and the identification of oneself with those theories--is the ideological misappropriation known as situationism. Situationism can be quite the complete survival ideology, a defense against the wear and tear of daily life. And included in the ideology is the spectacular role of being a "situationist," that is, a radical jade and ardent esoteric.

The other body of ideas which bears a great deal of resemblance to revolutionary self-theory is, to use the term broadly, syndicalism. Variants include anarcho-syndicalism, revolutionary syndicalism, and council communism, with anarcho-syndicalism being the most important of the three.

Real self-management is the direct management (without any separate leadership) of social production, distribution, and communication by workers and their communities. The movement for self-management has appeared again and again all over the world in the course of social revolution: Russia in 1905 and 1917-1921; Spain in 1936-1939; Hungary in 1956; Algeria in 1960; Chile in 1972; and Portugal in 1975. The form of organization most often created in the practice of self-management has been workers' councils: sovereign assemblies of producers and neighbors that elect delegates to coordinate their activities. The delegates are not representatives, but carry out decisions already made by their assemblies. Delegates can be recalled at any time should the general assembly feel that its decisions are not being rigorously carried out. Partisans of all of the above-mentioned forms of syndicalism advocate such practices.

The great virtues of syndicalism are, first, that it seeks to destroy all coercive authority as well as the commodity (i.e., capitalist) economy. Second, it does provide a practical means of "getting from here to there." And third, it recognizes that the one essential function of social organization is to provide the economic base-production and distribution of goods and services-upon which all else rests. Syndicalism recognizes that this is the one area in which extensive organization (of the libertarian type described above) is needed, and that it's best to leave all other areas of life as free as possible from organizational influence. Virtually all critics of syndicalism, including the original author(s) of this pamphiet, miss this essential point. (It's certainly true that a thorough critique of all types of domination and mystification is necessary to social transformation, but one need only glance at the better syndicalist publications to see that at least some syndicalists are making such a critique.) Given the destruction of coercive authority (one of syndicalism's central goals) and adequate advance preparation (i.e., demystification), it would be absurd not to expect an explosion of creativity in all areas of life-- art, music, writing, architecture, family relations, sexual relations, community structure, etc., etc.

There are, however, two great dangers in syndicalism. The first is that many syndicalists develop tunnel vision: they become so obsessed with labor struggles and self-managed economic schemes that they not only fail to analyze non-workplace-related forms of domination and mystification, but they often act as if such problems do not even exist. Thus, if this syndicalist tendency would succeed in its aims, it could well help to produce a self-managed society in which other-than-economic forms of domination and mystification still exert their baleful influences--for example, it's easy to envisage a worker-controlled economic system which coexists with religious mystification, homophobia, and sexism. This would be contrary to anarchist principles, but many syndicalists are syndicalists first and anarchists (or "antiauthoritarians") second, which is more than a bit like the tail wagging the dog.

The second danger is related to the first: syndicalists sometimes forget that syndicalist organizations are just a means to an end. They sometimes develop a bad case of organizational fetishism; this can be termed "organizationitis"--an intellectual hallucination in which means and ends are reversed, in which the syndicalist organization is perceived as an end in itself, as being more important than its goal (the free society). Sadly, in some cases that goal seems to be entirely forgotten. And, even more sadly, "organizationitis" sometimes--but not inevitably-- leads to an even worse disease, bureaucratization.

But these are not condemnations of syndicalist theory; they simply show that even the best theory is, in itself, no guarantee that its holders will always act in accord with its principles or will develop insights which go beyond those contained in the theory. This isn't terribly surprising. We all live in the world of commodity capitalism, and it would be shocking if we weren't burdened to a greater or lesser degree with the character traits such a life engenders; and it would be equally shocking if these character traits didn't cause problems in syndicalist organizations --indeed, in organizations of any type, including the most informal.

Still, the situation is far from hopeless. A high degree of personal awareness among participants can reduce the dangers of organizationitis and bureaucratization. As well, there are many procedural devices which are very effective at reducing such problems; these include decentralization, mandatory rotation of offices, term limitations, strict delimitation of responsibilities, and immediate recallability. With such safeguards, participation in common projects of self-liberation is more than feasible; it's desirable.

The world can only be turned right side up by the conscious collective activity of those who construct a theory of why it is upside down. Spontaneous rebellion alone is not sufficient. Without adequate advance preparation, the old world will simply reappear after any rebellion, embedded as it is in the psyches of the fabled "people." An authentic revolution can only occur if there is a coherent and practical mass movement of self-conscious individuals in which all of the mystifications of the past are being consciously swept away.

Notes

This essay was originally published in the United States in 1975 by The Spectacle under the title "Self-Theory: the pleasure of thinking for yourself." An extensively revised edition was published in London in 1985 by Spectacular Times under the title "Revolutionary self-help: a beginner's manual," and it has appeared twice since then in American periodicals under the title "Revolutionary Self-Theory"; in 1989 it was published in a slightly revised edition by OVO, and in 1992 in a further revised edition by No Longer Silent (NLS). This edition is an extensively rewritten and somewhat expanded version of the text which appeared in NLS.

As the editor of No Longer Silent commented, "...at this point it's fair to say that 'RST' has been penned by multiple authors, which is as it should be. Hopefully this trend will continue as future editions of this text appear. After all, the propaganda, literature, and so forth that we produce should not be considered as immutable tomes, determining the language and boundaries within which we are expected to interpret our experiences, but rather as fluid and alterable, reflecting our experience of reality as we are."

This is entirely in keeping with the sentiments of the previous authors/editors who stated, "...the ideological supermarket--like any supermarket--is fit only for looting. It is more productive for us if we move along the shelves, rip open the packets, take out what looks authentic and useful, and dump the rest."

In fact, that is exactly the approach which I've taken while editing this text: I've retained those portions which were useful and insightful, but I've also jettisoned a lot of waste material, including almost all of the marxist/situationist jargon plus a number of statements (particularly in the concluding section) which were factually incorrect or simply missed the point; as well, I've cleaned up the text by eliminating a number of non sequiturs and hopelessly fuzzy statements and by using terms (e.g., "ideology") in a more precise manner than in the previous editions of this work. What I've done, essentially, is to take a situationist tract and translate it into plain English.

I've also introduced a certain amount of new material which contradicts some of what I've deleted. Thus, it's quite possible-in fact quite probable-that the authors/editors of the previous versions of this essay would take strong exception to some of the changes I've made. While I regret that my alterations and additions may upset the original author(s), the point of this pamphlet is to get people to think for themselves; and I believe that the changes I've made increase the effectiveness of the pamphlet in that regard.

But despite the changes in this edition, the central thesis of this essay remains unchanged: that all genuine revolutionary impulses and activities stem directly from the desires of individuals, not from any ideologically imposed sense of "duty" with its attendant guilt, self-sacrifice, and self-deadening "shoulds."

As the previous authors/editors of this pamphlet have chosen to remain anonymous (or pseudonymous), the editor of this edition shall likewise remain so.

This text is not copyrighted. Please feel free to reproduce it.

Here is told and explained the truth of Lenin’s, Stalin’s and Hitler’s for that matter, ideologies.